Posts Tagged ‘ onderzoek ’

Schiet niet op de kip

Vandaag gaven enkele Vlaamse kranten een nogal vaag verslag over een al even vaag onderzoek van wel drie (!) universiteiten over het dioxinegehalte in scharreleieren uit de tuin. Jammer genoeg een onderzoek zonder waarde en alweer geschreven door een stel journalisten die hun stiel niet kennen. Het gaat hier blijkbaar over een onderzoek van honderd (!!!) stalen. Wat stelt dat in godsnaam voor? Wie neemt zo’n onderzoek nu serieus? En straffer nog, welke eindredactie laat zo’n kwakkel passeren? Geen mens kan zulke berichtgeving ernstig nemen. Vooral als men dan uit die honderd stalen zelfs durft besluiten dat het in Luxemburg nog het minst erg is.

Verder komt daar een specialist zeggen dat één scharrelei per maand geen kwaad kan. Wat blijkbaar wel kwaad ‘zou kunnen’ (want de man kan daar eigenlijk niet met zekerheid over spreken) is wanneer je drie of vier van die eieren per dag eet. Als je zoveel ‘gezonde’ eieren per dag eet, kom je er volgens veel andere onderzoeken ook niet goed vanaf. Dus wat maakt het allemaal uit.

Conclusie is dat heel wat redacties hier weer een vette kluif in zien om de mensen nog eens op stang te jagen met een onderzoek dat kant noch wal raakt. De oorzaak van die dioxine wordt wellicht correct – maar zonder enig bewijs of verder onderzoek – bij de vervuilde grond gelegd. Aan de oorsprong van de vervuiling wordt in de pers nauwelijks aandacht besteed. De jarenlange vervuiling van onze bodem waar we veel te lang niets aan gedaan hebben en waarvoor onze huidige regering absoluut geen aandacht heeft. Laat ze dan verdorie toch eens weten.

Was het allemaal maar een aprilgrap.

Dat we ons verder geen zorgen hoeven te maken, heb ik ondertussen al nagekeken op de site van VELT. Zolang er hier en daar nog verstandige informatie wordt gegeven, blijf ik hopen op een betere wereld…

Advertenties

Groot, groter, grootst

De gewone man raakt het vertrouwen in de grootbanken stilaan kwijt. Dat blijkt uit een onderzoek. Waarom verwondert dat me hoegenaamd niet? Misschien omdat de redelijk kleine bank waar ik als tiener ben begonnen ondertussen al vier keer is overgenomen door steeds grotere banken. Daarbij is het steeds meer achteruit gegaan. Ik heb helemaal geen contact meer met de loketbedienden. Ik ken niemand meer bij de bank. Ik moet telkens mijn identiteitskaart laten zien omdat het personeel mij ook niet meer kent. Het kantoor om de hoek is verdwenen omdat de oude luitjes in onze buurt hun kapitaal allang elders hebben geposteerd. Een bezoek aan de bank wordt gewoon ontmoedigd omdat iedereen per se aan internetbankieren moet. Mij niet gezien. En ondertussen verandert mijn rekening elk jaar van naam, gewoon om weer eens wat extra te kunnen aanrekenen. En die banken denken dat we dat blijven pikken.

Bovenop dit alles komt nog eens de kern van het bankwezen. Daar draait het allemaal om geld. Vooral dan hoe veel geld nog meer geld kan worden, hoe een groot kapitaal een groter kapitaal kan worden. Of hoe een grote bank de grootste kan worden. Het uiteindelijk doel is de aandeelhouders nog rijker te maken. En dat allemaal op de rug van de werkende mens. Dat is nu eenmaal het economisch kapitalistisch systeem waarin we zitten. Dat zal vast wel wat voordelen bieden. Maar ik zie er vooral voor de rijken. Gelukkig zijn er nog democratische principes in dit land die het allemaal voor de gewone man leefbaar houden.

Banken, hoe minder ik ermee te maken heb, hoe liever. Dat is dan ook de reden waarom ik nog altijd bij die grootbank ben, ik haat geldzaken gewoon. Die hele rompslomp verhuizen zie ik simpelweg niet zitten. En die kleine banken zijn uiteindelijk ook uit op onze centen.

Perikelen op de parking

Lang geleden kwamen we tot de vaststelling dat zich op parkings een vreemd fenomeen voordoet. Welke parking maakt niet erg veel uit, het kan die van Delhaize zijn, of die van Colruyt. Zelfs die van Carrefour of een AS adventure store komen in aanmerking. Over de parkings van Aldi of Lidl kunnen we niet uit ervaring spreken, maar allicht geldt het daar ook. Ikea is er niet vrij van en ook openbare parkings hebben te maken met het vreemde fenomeen. Het gaat er namelijk om dat de kans dat er iemand naast ons vertrekt of aankomt wanneer we in de wagen stappen, belachelijk groot is. Toen we het voor het eerste opmerkten, vonden we het zelf een leuke grap. Maar dan begin je daar op te letten. En elke keer komt het uit. Af en toe gebeurt het niet bij het instappen, dan hebben we het vast gehad bij het uitstappen. Na een tijdje wordt dat heel grappig. Nog wat later begint het een beetje angstaanjagend te worden. Nochtans zijn we niet bijgelovig. Als het elke keer opnieuw van dat is, begin je te denken dat je hallucineert. Zelfs een test door op een uithoek van de parking te gaan staan, draait uit op een buurman.

Het lijkt me best een interessant onderwerp voor een wetenschappelijke studie. Wie weet kunnen wiskundeknobbels die veel afweten van kansberekening wel een verklaring verzinnen. Of heeft het meer te maken met sociale wetmatigheden. Ligt het aan feromonen of wat anders? Mogelijk is een ongekende natuurlijke aantrekkingskracht tussen auto’s wel de verklaring. Wie zal het zeggen? De kans is groot dat binnenkort een of andere wetenschappelijke studie hierover uitsluitsel brengt. Dat is ons al vaker overkomen. We zien wel.

Ondertussen is de angst op perikelen op de parking flink afgenomen en zijn we het zo gewoon, dat we er nog nauwelijks bij stil staan. Tot vandaag de vreselijke dag daar was…

NIEMAND zette zich naast ons!

Wat is er mis?!