Archive for the ‘ grafiek ’ Category

Wegeniswerken of ergernisweken

Wat is dat toch met die werken aan onze Vlaamse wegen? In de paasvakantie zijn we een dagje naar zee geweest. Onderweg hebben we een stuk of zeven plaatsen gezien waar aan de weg wordt gewerkt – niet dat ik er veel heb zien ‘werken’. Er was wel telkens een wegomlegging voorzien. Twee keer kamen we op die wegomlegging nóg werken tegen. Uiteindelijk duurde de trip naar zee bijna een uur langer dan normaal. Voor onthaastende mensen is dat niet zo’n groot probleem. Al moet ik toegeven dat ik het op dat moment allesbehalve leuk vond.

Nu wordt er gewerkt in onze buurt. Net waar de verkeersstroom opsplitst, kan je nog maar één kant uit. Dat zorgt voor dagelijkse ergernis voor duizenden automobilisten. Vooral omdat daardoor een of soms twee andere kruispunten dreigen vol te lopen. Wat dan in de hele omgeving voor ergernis en de occasionele blikschade zorgt. Ondertussen is de politie nergens te bespeuren om het verkeer in goede banen te leiden. Op zo’n punt waar al dagelijks moeilijkheden waren voor die werken, zou dat toch wel mogen. Al is het maar enkel tijdens piekmomenten gedurende die paar weken dat de werken plaastvinden. Ik schrijf nu wel enkele weken, maar blijft het daar bij? Of worden het enkele maanden? Daarover weet ik niets, want op de signalisatie wordt nergens een einddatum opgegeven. Dat zou nochtans een beetje hoop geven tijdens die uurtjes aanschuiven…

Push Pull Bar

Dankzij mijn gloednieuwe passie heb ik een boeiend forum ontdekt: de pushpullbar. De pluche pull wat?

De Push Pull Bar!

Om helemaal precies te zijn:

[pushpullbar]²

Architecture en design forum

Het is een forum waar Sketchup gebruikers ideeën en ervaringen uitwisselen. Wie zich aanmeldt, kan er erg interessante modellen vinden en downloaden om ze verder te bestuderen. Als je daar wat rondneust, vind je echt de gekste dingen. Het is onvoorstelbaar waar mensen zich mee bezig houden. Heel wat gebruikers zijn architecten die hun ontwerp voorstellen en hopen op zinvolle suggesties. Anderen delen hun passie voor het werk van grote architecten.

Zelf ben ik natuurlijk gaan rondneuzen naar werk van Frank Lloyd Wright. Al snel heb ik een fantastisch model gevonden van Fallingwater. Ongelooflijk dat je zoiets gewoon gratis en voor niks kan downloaden en in Sketchup bestuderen. Fantastisch!

Sketchup_Fallingwater

Sketchup

Ik heb een nieuwe passie ontdekt: Sketchup. Nee, niet ketchup maar Sketchup. Een gratis (!) applicatie van Google waarmee je drie dimensionale tekeningen kan maken. En dat is net wat ik nodig heb nu onze architect het eerste ontwerp voor ons huis klaar heeft. Met Sketchup kan ik dat ontwerp zelf uittekenen en van alle kanten bekijken. Het perfecte gerief dus om verder te plannen aan ons huis.

Sketchup

In Sketchup kan je eenvoudig blokken en vormen maken en die verplaatsen naar de juiste plaats of de vorm verder aanpassen door eraan te trekken of te duwen. Dat kan tot op de centimeter (of zelfs op de millimeter als je ver genoeg inzoomt) nauwkeurig gebeuren. Vervolgens kan je die vormen inkleuren, schetsmatig weergeven of zelfs structuren geven van bijvoorbeeld hout, stro, gras, stenen. Op die manier krijg je een goed idee van het toekomstige gebouw. Je kan het model laten ronddraaien en in of uitzoomen. Voorts kan je verschillende scènes vastleggen en als animatie afspelen.

Sketchup kan nog veel meer dan dat. De scène kan met een enkele klik voorzien worden van schaduwen. Het gaat zelfs zo ver dat je een locatie op aarde en de oriëntatie kan aangeven, zodat je de lichtinval van de zon op cruciale tijdstippen kan simuleren. Je kan dus perfect zien hoe het licht binnenvalt op 21 december om 12 uur. Of op 21 juni om 7 uur ’s morgens. Of op 21 maart om 13.30u om maar wat te zeggen. Zo weet ik nu al dat onze eetkamer en keuken in volle zomer ’s middags mooi in de schaduw liggen. En het dakterras zal een hele dag baden in het zonlicht. Leuk om ’s avonds nog wat buiten te zitten. In de winter zal de zon tot diep in de kamers kunnen doordringen en licht en warmte brengen. Fantastisch!

War of the worlds

Gisteren hebben we War of the Worlds op video bekeken. Het gaat hier om een verfilming door niemand minder dan Steven Spielberg van het fantastische boek van H. G. Wells met Tom Cruise in de hoofdrol. Spanning en sensatie zijn dus wel verzekerd. En inderdaad, de speciale effecten zijn erg knap gemaakt. Dat het hele gebeuren zich in onze tijd afspeelt, verhoogt de spanning en de betrokkenheid alleen maar. Dat het hoofdpersonage in de film plots een gescheiden man met twee kinderen is, zullen we ook maar toeschrijven aan de dichterlijke vrijheid bij het ‘moderniseren’ van deze historie.

Met het talent van de cineast en de acteurs worden we al snel in de helse gebeurtenissen meegezogen. Dat er hier en daar zaken niet kloppen zien we eerst nog door de vingers. Maar het wordt alleen maar erger. Halfweg de film gaat het grandioos de verkeerde kant uit. Van het hele verhaal van de geniale Wells blijft nauwelijks iets over. Behalve de oplossing voor het probleem. We hebben al lang niet meer zo gelachen bij de nabespreking van een film:

ARQ: ‘Ik denk dat de scenaristen het origineel ooit wel eens gelezen hebben.’

PIXIE: ‘Dan toch een jaar of tien geleden.’

ARQ: ‘Waarschijnlijk heeft een van de scenaristen als student ooit een bespreking geschreven.’

PIXIE: ‘Overgeschreven zul je bedoelen!’

ARQ: ‘Waarschijnlijk alleen maar gelezen…’

PIXIE: ‘Ik denk dat zijn broer de bespreking heeft gemaakt.’

ARQ: ‘Ofwel heeft een van de scenaristen ooit een samenvatting gelezen.’

PIXIE: ‘Ik denk dat hij op de trein ooit naast iemand heeft gezeten die het boek aan het lezen was.’

ARQ: ‘Of erover heeft verteld.’

PIXIE: ‘Volgens mij lag het boek alleen maar ergens in het lokaal waar het scenario is geschreven.’

ARQ: ‘Of in het gebouw ernaast!’

Papierwaren

Pixie gaat al eens graag bij Hema langs. Ze hebben daar wel wat spulletjes die af en toe van pas komen. Zelf hang ik dan regelmatig rond op de afdeling papierwaren. Op een vreemde manier bekruipt me dan telkens een zekere kooplust. Dan zou ik best allerlei spullen willen kopen terwijl ik ze niet echt nodig heb: papier, klasseermappen, stiften, lijm, plakband, noem maar op…

Dat zet me dan aan het denken hoe dat komt. Is het misschien de belofte aan een opgeruimd bureau die me bezig houdt? Want dat lukt zowel thuis als op het werk de laatste niet echt meer. Zelfs het virtuele bureau op mijn Mac blijft tegenwoordig maar aangroeien. Toch is het dat niet. Orde is aangenaam en praktisch, maar al bij al valt het wat dat betreft nog mee. Ik vind telkens snel wat ik nodig heb. En af en toe ruim ik weer eens alles deftig op. Het moet dus wat anders zijn.

Dan besef ik plots dat ik dat gevoel jaren geleden al had. Heeft het dan met mijn studententijd te maken, toen ik regelmatig in tekenwinkels materiaal ging zoeken voor opdrachten grafische vormgeving of modeltekenen? Zeker wel, maar het gaat nog veel verder terug. Al toen ik klein was keek ik net zo graag tussen papier en ander knutselgerei als naar het speelgoed. Toen was de keuze nog moeilijk: het was óf speelgoed óf tekengerief. Hoewel, dat is nog altijd het geval. Het hing toen wel af van mama of het mocht. Nu zou ik het best kunnen kopen, maar de tijd ontbreekt al te vaak om echt wat aan te vangen met het knustelgerief of het speelgoed. Dus keer ik doorgaans met lege handen terug.

Maar wat is het dan precies dat die kooplust activeert? Ik kan alleen maar bedenken dat ik verlang naar de kans die al dat gerief biedt om met een nieuwe lei te beginnen. Om op een blanco vel een nieuw verhaal te beginnen. Om op een leeg canvas aan een schilderij te beginnen. Gewoon het idee misschien dat alles nog mogelijk is, dat niets echt vastligt. Maar dan bedenk ik dat het niet geloven in een het lot wel erg diepe gedachten zijn bij een namiddagje winkelen….

Vlaamse of artistieke Vlaamse strip?

Volgend jaar mag Vlaanderen de honneurs waarnemen op het stripfestival van Angoulême. Het Vlaams Fonds der Letteren (VFL) werkt al hard aan de voorbereidingen van deze uitgelezen kans om de Vlaamse strip op de kaart te zetten. Naast een ‘café zonder bier’ (maar met strips) en een ‘Tour de Flandre’ (doorheen de stad) komt er een tentoonstelling met als thema de ‘nieuwe generatie’. Daartoe behoren talenten als Olivier Schrauwen, Pieter De Poortere, Philip Paquet, Brecht Evens en Stedho.

Blijkbaar heeft het VFL al verschillende uitgeverijen gecontacteerd om enkele Vlaamse strips te vertalen en uit te geven buiten onze landsgrenzen. Laat ze maar alvast beginnen met Boerke van Pieter De Poortere, dan hoeven ze enkel de kaft te vertalen. Net zo met het woordenloze Nachtdieren van Brecht Evens of Ooievarken van de onvolprezen Stedho. Aan de Engelstalige strips van Philip Paquet zal het VFL nog het meeste werk hebben, want van Engels hebben de Fransen niet veel kaas gegeten.

Dat in het voorlopige lijstje uitsluitend namen zitten die al steun genieten van het VFL is ergens niet verrassend. Maar het geeft toch te denken over de werking van het VFL. Ofwel is het VFL echt overtuigd van het unieke talent van de auteurs die het steunt, ofwel kent men de Vlaamse stripauteurs onvoldoende. En wat is dan precies het uitgangspunt voor het thema ‘nieuwe generatie’? Moet het daarbij om quasi-literair of artistiek werk gaan? Want alles welbeschouwd zijn de hierboven genoemde strips geen kaskrakers. Dat ze hun verdienste hebben – de ene al meer dan de andere – staat buiten kijf. Maar met tentoonstelling van een selectie kunstzinnige strips gaan we het niet redden. Zijn we dan nog altijd vies van commercieel leefbaar werk? Als het erom gaat de Vlaamse strip in de zoeklichten te plaatsen, zouden de muurtjes tussen het commerciële en artistieke circuit niet overeind mogen blijven.

Uiteindelijk zal het met zo’n thema moeilijk anders kunnen. De stripauteurs die commercieel haalbaar werk leveren horen doorgaans niet (meer) tot de nieuwe generatie. Ik denk aan kleppers als Marvano, Griffo, Bosschaert of Steven Dupré. Ze zijn allemaal niet meer van de jongsten. De jongere generatie die aan succesreeksen werkt, doet dat al te vaak onder de naam van oude coryfeeën en beschouwt het artistieke werk als een luxe uitstapje. Hoe dan ook zal het VFL veel getalenteerde stripmakers links moeten laten liggen. Eerlijk gezegd zou ik niet in hun schoenen willen staan…

Fog, in naam van de zoon

Fog, in naam van de zoon

De intelligente detectivereeks Fog wordt langzaamaan een klassieker. Roger Seiter schrijft behoorlijk intense verhalen waarin verschillende intriges door elkaar lopen. Je verveelt je met deze reeks geen moment. Je weet wel dat de verschillende personages vroeg of laat met elkaar te maken zullen hebben, maar Seiter kan de verhaallijnen tot in het laatste stuk mooi gescheiden houden. De historische achtergrond verweeft hij met kennis van zaken in zijn vertelling.
Tekenaar van dienst Cyril Bonin kan zijn karakters ontzettend goed typeren. Zelfs met dramatische perspectieven blijven de figuren herkenbaar. En dan die tekenstijl, gewoonweg uitmuntend. Bonin tekent erg precies, elke prent zit piekfijn in elkaar, alle verhoudingen kloppen. En de stijl zit ook goed. Een beetje een moderne variant van de art nouveau, met eerder hoekige krullen. Verbazend hoe het spontane effect overeind blijft in het eindresultaat. Een aanrader.