Posts Tagged ‘ klassieker ’

Fog, in naam van de zoon

Fog, in naam van de zoon

De intelligente detectivereeks Fog wordt langzaamaan een klassieker. Roger Seiter schrijft behoorlijk intense verhalen waarin verschillende intriges door elkaar lopen. Je verveelt je met deze reeks geen moment. Je weet wel dat de verschillende personages vroeg of laat met elkaar te maken zullen hebben, maar Seiter kan de verhaallijnen tot in het laatste stuk mooi gescheiden houden. De historische achtergrond verweeft hij met kennis van zaken in zijn vertelling.
Tekenaar van dienst Cyril Bonin kan zijn karakters ontzettend goed typeren. Zelfs met dramatische perspectieven blijven de figuren herkenbaar. En dan die tekenstijl, gewoonweg uitmuntend. Bonin tekent erg precies, elke prent zit piekfijn in elkaar, alle verhoudingen kloppen. En de stijl zit ook goed. Een beetje een moderne variant van de art nouveau, met eerder hoekige krullen. Verbazend hoe het spontane effect overeind blijft in het eindresultaat. Een aanrader.

The General

Op oudejaarsavond vergast Een de kijker op slapstick uit de oude doos, zoals dat heet. De trailer die ons moest overtuigen de televisie te laten aanstaan, werkt: ik wil meteen kijken. Ik was als jonge knaap al gek van oude zwart-wit films op zaterdagnamiddag (op de BRT in de jaren tachtig). Sterren als Gregory Peck, Cary Grant, James Stewart, Katharine Hepburn, Audrey Hepburn, Fred Astaire en Ginger Rogers waren de idolen uit mijn jeugd. Dus deze oude film van Buster Keaton kan niet missen.

Na enkele uren achter de computer, vind ik het welletjes voor een zesjarige. ‘Kom eens kijken, ze geven een grappige film op televisie,’ dat hoop ik tenminste. Het blijkt zelfs een stomme film te zijn. Dat moet dus gauw nog even uitgelegd worden. Vroeger was er geen geluid bij de film en werd er tussen de scènes tekst en uitleg gegeven om iets meer te vertellen. Muziek was er in principe ook niet bij, behalve wat begeleiding door een pianist in de cinemazaal. In deze moderne versie geeft de muziek van Joe Hisaishi wat extra spanning en diepgang.

De jeugd van nu heeft blijkbaar niet de minste moeite met een film in zwart-wit. Het enige storende is dat kleine Arq de teksten nog niet kan lezen. Daarbij help ik hem dan even. Hier en daar is een woordje uitleg wel gepast. De jongen heeft uiteraard nog nooit gehoord over de Amerikaanse Burgeroorlog. In enkele simpele termen probeer ik toch iets zinnigs over het verhaal te vertellen.

De humor zelf werkt wel. Na enkele minuten begint het behoorlijk grappig te worden. Nog wat later liggen we allemaal in een deuk. De simpele maar zo doeltreffende grappen van Buster Keaton blijken na tachtig (80!) jaar nog altijd even fris. Kleine Arq heeft met nog geen enkele film zo hard gelachen.