Posts Tagged ‘ winkelen ’

Papierwaren

Pixie gaat al eens graag bij Hema langs. Ze hebben daar wel wat spulletjes die af en toe van pas komen. Zelf hang ik dan regelmatig rond op de afdeling papierwaren. Op een vreemde manier bekruipt me dan telkens een zekere kooplust. Dan zou ik best allerlei spullen willen kopen terwijl ik ze niet echt nodig heb: papier, klasseermappen, stiften, lijm, plakband, noem maar op…

Dat zet me dan aan het denken hoe dat komt. Is het misschien de belofte aan een opgeruimd bureau die me bezig houdt? Want dat lukt zowel thuis als op het werk de laatste niet echt meer. Zelfs het virtuele bureau op mijn Mac blijft tegenwoordig maar aangroeien. Toch is het dat niet. Orde is aangenaam en praktisch, maar al bij al valt het wat dat betreft nog mee. Ik vind telkens snel wat ik nodig heb. En af en toe ruim ik weer eens alles deftig op. Het moet dus wat anders zijn.

Dan besef ik plots dat ik dat gevoel jaren geleden al had. Heeft het dan met mijn studententijd te maken, toen ik regelmatig in tekenwinkels materiaal ging zoeken voor opdrachten grafische vormgeving of modeltekenen? Zeker wel, maar het gaat nog veel verder terug. Al toen ik klein was keek ik net zo graag tussen papier en ander knutselgerei als naar het speelgoed. Toen was de keuze nog moeilijk: het was óf speelgoed óf tekengerief. Hoewel, dat is nog altijd het geval. Het hing toen wel af van mama of het mocht. Nu zou ik het best kunnen kopen, maar de tijd ontbreekt al te vaak om echt wat aan te vangen met het knustelgerief of het speelgoed. Dus keer ik doorgaans met lege handen terug.

Maar wat is het dan precies dat die kooplust activeert? Ik kan alleen maar bedenken dat ik verlang naar de kans die al dat gerief biedt om met een nieuwe lei te beginnen. Om op een blanco vel een nieuw verhaal te beginnen. Om op een leeg canvas aan een schilderij te beginnen. Gewoon het idee misschien dat alles nog mogelijk is, dat niets echt vastligt. Maar dan bedenk ik dat het niet geloven in een het lot wel erg diepe gedachten zijn bij een namiddagje winkelen….

Perikelen op de parking

Lang geleden kwamen we tot de vaststelling dat zich op parkings een vreemd fenomeen voordoet. Welke parking maakt niet erg veel uit, het kan die van Delhaize zijn, of die van Colruyt. Zelfs die van Carrefour of een AS adventure store komen in aanmerking. Over de parkings van Aldi of Lidl kunnen we niet uit ervaring spreken, maar allicht geldt het daar ook. Ikea is er niet vrij van en ook openbare parkings hebben te maken met het vreemde fenomeen. Het gaat er namelijk om dat de kans dat er iemand naast ons vertrekt of aankomt wanneer we in de wagen stappen, belachelijk groot is. Toen we het voor het eerste opmerkten, vonden we het zelf een leuke grap. Maar dan begin je daar op te letten. En elke keer komt het uit. Af en toe gebeurt het niet bij het instappen, dan hebben we het vast gehad bij het uitstappen. Na een tijdje wordt dat heel grappig. Nog wat later begint het een beetje angstaanjagend te worden. Nochtans zijn we niet bijgelovig. Als het elke keer opnieuw van dat is, begin je te denken dat je hallucineert. Zelfs een test door op een uithoek van de parking te gaan staan, draait uit op een buurman.

Het lijkt me best een interessant onderwerp voor een wetenschappelijke studie. Wie weet kunnen wiskundeknobbels die veel afweten van kansberekening wel een verklaring verzinnen. Of heeft het meer te maken met sociale wetmatigheden. Ligt het aan feromonen of wat anders? Mogelijk is een ongekende natuurlijke aantrekkingskracht tussen auto’s wel de verklaring. Wie zal het zeggen? De kans is groot dat binnenkort een of andere wetenschappelijke studie hierover uitsluitsel brengt. Dat is ons al vaker overkomen. We zien wel.

Ondertussen is de angst op perikelen op de parking flink afgenomen en zijn we het zo gewoon, dat we er nog nauwelijks bij stil staan. Tot vandaag de vreselijke dag daar was…

NIEMAND zette zich naast ons!

Wat is er mis?!