Posts Tagged ‘ kranten ’

Slecht feuilleton

Enkele weken geleden heb ik mij laten vangen om toch eens een artikel te lezen over de regeringsvorming. Voor ik het goed en wel besefte, raakte ik toch in de ban van dat hele politieke proces. Veel zaken die daarbij aan bod komen zijn zo vaag dat je geneigd bent om meer te lezen in de hoop wat wijzer te worden. Die hele financieringswet is zo’n typisch gedrocht waarbij zelfs de politieke en financiële  journalisten niet lijken te weten hoe dat precies in elkaar zit. In elk geval zijn ze niet in staat om dat helder en duidelijk uit te leggen. Gelukkig zijn er nog opiniestukken van verstandige mensen die soms wat klare wijn schenken. Maar dan blijkt die materie zo complex dat het zelfs dan nog niet echt duidelijk is. Dus lees je nog wat meer op zoek naar antwoorden.

De laatste dagen heb ik in De Standaard dus heel wat politieke stukjes gelezen. In principe op zoek naar verduidelijking, zonder echt wijzer te worden. Dat begint stilaan aan een mens te vreten. Zo erg dat ik wel een wandelend stuk chagrijn lijk. Bij de minste aanleiding kan ik mij niet inhouden en begin te foeteren op al wat me niet aan staat. Alvast mijn excuses aan al wie daar last van heeft ondervonden.

Uiteindelijk vraag ik me dan af waarom ik zo bezeten ben geraakt van die politieke journalistiek. Het heeft een beetje de aantrekkingskracht van die vernuftig gemaakte slechte feuilletons. Net zo is het een ongeloofwaardig verhaal zonder einde en lijkt er elke dag wel iets te gaan gebeuren zonder dat er ooit werkelijk wat van komt. Bij die televisiereeksen kijk ik soms lukraak eens mee. Hoewel ik dan niet echt kan volgen, heb ik toch het idee dat ik mee ben. Bij het politieke circus gaat het er net hetzelfde aan toe. Wat de politici allemaal echt bespreken, komt nooit aan bod, en toch staan de kranten dagelijks vol berichten over die vermaledijde regeringsvorming en krijgen wij het idee dat we mee zijn (of toch die enkele sukkelaars die de berichtgeving nog volgen).

Een ander vergelijkingspunt is het feit dat in beide fenomenen flink wat geacteerd wordt. Al heb ik de laatste tijd het gevoel dat die politici heel wat betere acteurs zijn. De manier waarop ze elkaar in de media bestoken, overtreft de vernuftig geregisseerde uitzendingen van Thuis en Familie.  De timing bij die politici loopt echt zonder falen perfect. Ik kan me levendig voorstellen hoe Elio di Rupo en Bart De Wever in die zogenaamd moeilijke formatiebesprekingen in werkelijkheid bedisselen hoe ze de media nu best bespelen. Het politieke spel is hen te lief om dat aan het toeval over te laten.

Advertenties

Schiet niet op de kip

Vandaag gaven enkele Vlaamse kranten een nogal vaag verslag over een al even vaag onderzoek van wel drie (!) universiteiten over het dioxinegehalte in scharreleieren uit de tuin. Jammer genoeg een onderzoek zonder waarde en alweer geschreven door een stel journalisten die hun stiel niet kennen. Het gaat hier blijkbaar over een onderzoek van honderd (!!!) stalen. Wat stelt dat in godsnaam voor? Wie neemt zo’n onderzoek nu serieus? En straffer nog, welke eindredactie laat zo’n kwakkel passeren? Geen mens kan zulke berichtgeving ernstig nemen. Vooral als men dan uit die honderd stalen zelfs durft besluiten dat het in Luxemburg nog het minst erg is.

Verder komt daar een specialist zeggen dat één scharrelei per maand geen kwaad kan. Wat blijkbaar wel kwaad ‘zou kunnen’ (want de man kan daar eigenlijk niet met zekerheid over spreken) is wanneer je drie of vier van die eieren per dag eet. Als je zoveel ‘gezonde’ eieren per dag eet, kom je er volgens veel andere onderzoeken ook niet goed vanaf. Dus wat maakt het allemaal uit.

Conclusie is dat heel wat redacties hier weer een vette kluif in zien om de mensen nog eens op stang te jagen met een onderzoek dat kant noch wal raakt. De oorzaak van die dioxine wordt wellicht correct – maar zonder enig bewijs of verder onderzoek – bij de vervuilde grond gelegd. Aan de oorsprong van de vervuiling wordt in de pers nauwelijks aandacht besteed. De jarenlange vervuiling van onze bodem waar we veel te lang niets aan gedaan hebben en waarvoor onze huidige regering absoluut geen aandacht heeft. Laat ze dan verdorie toch eens weten.

Was het allemaal maar een aprilgrap.

Dat we ons verder geen zorgen hoeven te maken, heb ik ondertussen al nagekeken op de site van VELT. Zolang er hier en daar nog verstandige informatie wordt gegeven, blijf ik hopen op een betere wereld…

Minder slachtoffers te goed nieuws

Kranten blijven in hun berichtgeving de verkeerde kant benadrukken. Vandaag weer een schrijnend voorbeeld in de koppen over de verkeersveiligheid in de Kenndytunnel. Zowat alle kranten zeggen in de eerste plaats dat er meer ongevallen gebeuren in die lastige tunnel. Zo melden kranten als De Morgen, Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad letterlijk ‘trager aan Kenndeytunnel doet ongevallen niet dalen’. Dat klinkt inderdaad niet goed. Om niet te zeggen heel negatief. De tragere snelheid zorgt voor een langere ochtendspits maar lost blijkbaar niets op?

De waarheid kon niet meer tegengesteld zijn. Want de werkelijkheid bewijst de visie van de Vlaamse minister van Openbare werken. Er zijn inderdaad meer ongevallen gebeurd, maar als je verder leest, blijken die zich voor te doen buiten de 70 km regeling! Straffer nog, sinds de regeling in werking trad, viel er niet één dodelijk slachtoffer. Dan zal het me werkelijk worst wezen dat de ochtendspits wat uitloopt. Want die stijging in aantal ongevallen gaat gepaard met een daling in aantal slachtoffers. Als je daar het goede nieuws niet van inziet, is dat omdat je het niet wil inzien. Of omdat je instructie krijgt om het maar niet in te zien. Of loopt de opleiding van journalisten helemaal verkeerd?

Wat is uiteindelijk toch de bedoeling van dit soort berichtgeving? Ik zou het niet weten. Wil men de klagers die de snelheidsbeperking niet leuk vinden, een reden geven om hun beklag verder te zetten. Wil men de klaagcultuur voeden? Maar waarom dan met compleet verdraaide informatie. Dat slaat toch nergens op. Is het dan zo moeilijk om eens te zeggen dat een politicus toch wel gelijk had met een onpopulaire maatregel?

Arme journalisten…

2007 in beelden

In De Standaard zit vandaag een extra bijlage met dé beelden van het voorbije jaar. Een mooi staaltje van degelijke journalistiek. Alle redacteurs van de krant kiezen een pakkend beeld uit het voorbije jaar. Dat levert een erg gevarieerd overzicht van sleutelmomenten uit 2007. Het gaat van mooie, esthetische foto’s tot harde en grauwe nieuwsbeelden. De ene journalist kiest voor een ontroerend gegeven, een andere kiest uit zijn vakgebied. Naast grappige en vertederende plaatjes, vind je onthutsende of straffe foto’s die tot nadenken stemmen.

Niet alleen geeft de keuze van tientallen journalisten een ruime kijk op de wereld. De persoonlijke tekstjes bij de beelden laten een andere kant van de journalisten zien. Ze tonen dat het ook maar mensen zijn, met een eigen mening en een eigen kijk op onze samenleving. Net daarin ligt de meerwaarde van deze bijlage. Dit is journalistiek op zijn best.

Wel vreemd dat de marketing manager van het jaar er niet aan heeft gedacht dit wat beter te verkopen. In elk geval is er op de site geen spoor te bekennen van dit indrukwekkend stukje journalistiek.

Klimaatactivisten geviseerd

In de Telegraaf stond onlangs een artikel over de klimaatconferentie in Bali. Goed dat daar aandacht aan besteed wordt, zou je denken. Tot je de kop leest: Mileufreaks grootste vervuilers. Edwin Timmer krijgt daar zo even een forum om klimaatlobbyisten een veeg uit de pan te geven over het feit dat ze met het vliegtuig naar Bali trekken om daar over klimaatplannen te onderhandelen. Hoe moeten ze daar anders geraken? Te voet of per fiets? Doe eens normaal! Nee, nu het eens milieubewuste mensen zijn moet er nodig op gekapt worden dat er transport aan te pas komt. Bij gelijk welk ander evenement of vergadering van politici of bedrijfsleiders wordt daar nauwelijks over gerept. Of dan moet het maar kunnen voor de lieve economie. Ik weet nu in elk geval waar De Telegraaf voor staat. Met zulke onzin ingaan tegen de klimaat-hype is er evengoed aan meedoen. Alleen op de verkeerde manier.