Archive for the ‘ media ’ Category

Slecht feuilleton

Enkele weken geleden heb ik mij laten vangen om toch eens een artikel te lezen over de regeringsvorming. Voor ik het goed en wel besefte, raakte ik toch in de ban van dat hele politieke proces. Veel zaken die daarbij aan bod komen zijn zo vaag dat je geneigd bent om meer te lezen in de hoop wat wijzer te worden. Die hele financieringswet is zo’n typisch gedrocht waarbij zelfs de politieke en financiële  journalisten niet lijken te weten hoe dat precies in elkaar zit. In elk geval zijn ze niet in staat om dat helder en duidelijk uit te leggen. Gelukkig zijn er nog opiniestukken van verstandige mensen die soms wat klare wijn schenken. Maar dan blijkt die materie zo complex dat het zelfs dan nog niet echt duidelijk is. Dus lees je nog wat meer op zoek naar antwoorden.

De laatste dagen heb ik in De Standaard dus heel wat politieke stukjes gelezen. In principe op zoek naar verduidelijking, zonder echt wijzer te worden. Dat begint stilaan aan een mens te vreten. Zo erg dat ik wel een wandelend stuk chagrijn lijk. Bij de minste aanleiding kan ik mij niet inhouden en begin te foeteren op al wat me niet aan staat. Alvast mijn excuses aan al wie daar last van heeft ondervonden.

Uiteindelijk vraag ik me dan af waarom ik zo bezeten ben geraakt van die politieke journalistiek. Het heeft een beetje de aantrekkingskracht van die vernuftig gemaakte slechte feuilletons. Net zo is het een ongeloofwaardig verhaal zonder einde en lijkt er elke dag wel iets te gaan gebeuren zonder dat er ooit werkelijk wat van komt. Bij die televisiereeksen kijk ik soms lukraak eens mee. Hoewel ik dan niet echt kan volgen, heb ik toch het idee dat ik mee ben. Bij het politieke circus gaat het er net hetzelfde aan toe. Wat de politici allemaal echt bespreken, komt nooit aan bod, en toch staan de kranten dagelijks vol berichten over die vermaledijde regeringsvorming en krijgen wij het idee dat we mee zijn (of toch die enkele sukkelaars die de berichtgeving nog volgen).

Een ander vergelijkingspunt is het feit dat in beide fenomenen flink wat geacteerd wordt. Al heb ik de laatste tijd het gevoel dat die politici heel wat betere acteurs zijn. De manier waarop ze elkaar in de media bestoken, overtreft de vernuftig geregisseerde uitzendingen van Thuis en Familie.  De timing bij die politici loopt echt zonder falen perfect. Ik kan me levendig voorstellen hoe Elio di Rupo en Bart De Wever in die zogenaamd moeilijke formatiebesprekingen in werkelijkheid bedisselen hoe ze de media nu best bespelen. Het politieke spel is hen te lief om dat aan het toeval over te laten.

Advertenties

Hoe kranten de bal blijven misslaan

Gisteren liepen de kranten weer over van het politiek on-nieuws. Onbegrijpelijk waarom Het Nieuwsblad zijn stunt van enkele maanden geleden niet herhaalde. Toen kopte de krant nog ‘ça suffit’ op de frontpagina. Wat mij betreft is het nu écht wel genoeg. En veel medemensen zijn het met me eens, blijkt uit een onderzoek van zusterkrant De Standaard.

Wanneer maken we de politici eindelijk eens monddood? Wanneer gaan we het politieke nieuws beperken tot echt nieuws, wanneer er een beslissing is genomen bijvoorbeeld. Als ik die flauwe strategische spelletjes van de politici doorzie, waarom dan de journalisten niet? Want laten we wel wezen, maandag is er niets interessants gebeurd. Of gelooft iemand werkelijk dat onze politici na vijftien maanden plots wel een ‘geloofwaardige’ dialoog gaan starten. Komaan zeg!

Waarom blijven de kranten nieuws brengen dat niemand leest. Geef de politici de simpele boodschap dat ze voortaan iets moeten bereiken voor erover geschreven wordt. Er zal snel een en ander gebeuren.

Ondertussen zwijgt diezelfde krant in de papieren versie compleet over het feit dat we de aarde voor dit jaar hebben opgebruikt. Is dat dan niet belangrijk? Wat mij betreft was dat het grote nieuws van de dag. En daarin ben ik gelukkig niet alleen. Want vandaag blijkt dat net dat artikel het meest werd gelezen op de site van Het Nieuwsblad, op het bericht over een fatale vrijpartij op het spoor na. Moet ik nog meer zeggen?

Wat een lef!

Onze Olympische atleten krijgen de laatste dagen bakken vol kritiek omdat ze te weinig medailles hebben behaald. Wie zijn die pippo’s die daar commentaar op hebben? Wat zijn zij eigenlijk waard. Uiteindelijk kampen die sporters wel met de absolute wereldtop. Het blijft mij persoonlijk verwonderen dat de Belgen alweer met medailles naar huis komen.

Het geeft toch weer te denken over de mentaliteit van de moderne mens. Wat is er toch mis met de leuze ‘meedoen is belangrijker dan winnen’? Als je met de wereldtop mag meestrijden, blijft dat toch wel gelden, zou ik denken. Maar ja, we zijn een maatschappij geworden waar presteren het allerbelangrijkste is. En we werpen nog liever een schaduw op die twee fantastische medailles, dan simpelweg te genieten van het feit dat we ze toch mooi behaald hebben. Kunnen die kritikasters echt niet een weekje wachten om een bilan op te maken? Is het echt te veel gevraagd om onze topsporters eerst even te feliciteren voor hun schitterende prestaties, hen even te laten bekomen van de enorme druk van de voorbije weken?

Nee, blijkbaar niet. Er mag niet volop gefeest worden, Ze zetten nog liever een flinke domper op de feestvreugde. Wat een ondankbare mensen. Je moet het maar durven.

De tegenstelling in Wall-E

In de prachtige film Wall-E van de onovertroffen animatiestudio Pixar, staat de liefde tussen twee robots centraal. Zevenhonderd jaar nadat de mensen onze door afval geteisterde planeet zijn ontvlucht, blijft de kleine afvalrobot Wall-E naarstig verder opruimen. Hij heeft vriendschap gesloten met een kakkerlak en slijt de eenzame uurtjes voor de televisie. De beelden van een romantische film maken eigenaardige gevoelens los bij deze lieflijke robot. Die gevoelens exploderen wanneer EVE, een verkennerrobot die op aarde vegetaal leven zoekt, op zijn werkterrein verschijnt.

Hoewel het liefdesverhaaltje hier duidelijk centraal staat, kan je onmogelijk naast de maatschappijkritiek kijken. Niet alleen hebben de mensen onze planeet vol afval gedumpt, ze hebben de planeet ook in de steek gelaten en doen nu lustig verder op een groot ruimteschip en vervuilen langzaam de ruimte. De mensen zijn ondertussen luie en lusteloze papzakken geworden die zich verplaatsen met behulp van zweeftoestellen en zich slaafs laten bedienen door robots. Het ergste is dat dat beeld me nog niet eens zo vreemd lijkt. We lijken stilaan minder en minder in staat om het zonder gadgets en elektronische snufjes te stellen. En we bewegen almaar minder.

Ik heb eigenlijk zelden zo’n intriest toekomstbeeld gezien in een film. Vaak zijn het duistere en grauwe beelden. Hier straalt alles een ijle en cleane sfeer die me veel onaangenamer lijkt dan pakweg Bladerunner. Het bewijst dat Pixar niet moet hebben van platte commercie. Ook het feit dat deze film aanleunt bij de stomme film en voor de kleinsten best moeilijk te volgen is, toont het lef van deze onderneming. En toch is ook deze film een op en top commercieel product. De pers wordt listig bespeeld om lovende kritieken uit te lokken. Schoolgerief en speelgoed van Wall-E is overal vlot te krijgen. En zo blijft de commerciële realiteit het halen van de goedbedoelde ideologie. Resultaat is dat over enkele jaren de rommelmarkten en storten overspoeld worden door afgedankt Wall-E speelgoed. Wie dat moet opruimen is nog niet duidelijk.

Zuurstof voor electrabel?

Mattias Van Wijnendaele heeft de indruk dat Electrabel ons (bloggers) in de gaten houdt. Duval Guillaume heeft met Breathe software ontwikkeld die opspoort hoe en waar bepaalde merken en bedrijven worden besproken op het internet. Vreest Mattias dat we dan moeten gaan opletten wat we schrijven? Is Breathe een soort big brother?

Dat lijkt me overdreven. Eerlijk gezegd ben ik best te vinden voor dit soort zaken. Het geeft meer gewicht aan de stem van de blogger. Wie een blog schrijft, hoopt toch dat zijn boodschap gelezen wordt? Breathe maakt het veel eenvoudiger voor bedrijven om die (positieve of negatieve) commentaren op te vangen en er iets mee te doen. Zolang daarbij de vrije meningsuiting niet in het gedrang komt, heeft dat dus vooral voordelen. Je kan er wel een paar kanttekeningen bij maken, maar zolang die gegevens niet tegen een blogger gebruikt worden, zie ik er geen graten in.

Het zou leuk zijn als de ergernissen waarover bloggers schrijven (maar waar ze zelf niets aan kunnen veranderen) worden gelezen door mensen die wel iets kunnen veranderen. Wat mij betreft mag Electrabel weten wat ik van hen denk. Maar raad eens? In een reactie op het bericht van Mattias vertelt David Hachez, een Breathe expert, dat Electrabel Breathe niet eens gebruikt (Waarom verwondert dat mij niet?) Die snelle reactie bewijst wel dat Breathe werkt…

Binnenkort is’t bioweek

Met onderstaand filmpje worden we aangespoord deel te nemen aan de bioweek:

Grappig bedoeld allemaal. Maar als lichte ‘milieufreak’ vraag ik me meteen af wat nu de beste manier is om aan de bioweek deel te nemen: de tractor? Of toch maar die kleine citroën? Een tractor lijkt me niet de meest milieuvriendelijke manier om aan de bioweek deel te nemen! Zelfs niet voor zo’n ‘flashy’ moderne bioboer. Kon men niets beters verzinnen?

En dat terwijl je tijdens de bioweek verschillende leuke fietstochten kan maken. Het vervoermiddel bij uitstek om van de bioweek een echte uitstap te maken. Op de web site staat een mooi overzicht van allerlei geweldige bioweekactiviteiten. Al vrees ik dat de fietstochten nog niet aan de kinderen besteed zijn. Dus houden we het bij een biomarkt en een bezoekje aan een biobedrijf. Wat precies moeten we nog uitvissen met de agenda erbij. Maar deelnemen zullen we, dan weten we meteen of die bioboeren echt zo flitsend zijn.

Bio,mijn natuur

Low Impact Man uit de startblokken

Na een fijn feestje is Low Impact Man begonnen aan een moedige poging om zijn ecologische voetafdruk te beperken tot een formaat waar we allemaal recht op hebben. Ter info: dat is zowat 1,6 hectare — de gemiddelde Belg soupeert zomaar eventjes 5,6 hectare op. Op zijn blog houdt L.I.M. supporters en andere geïnteresseerden op de hoogte. Met de nodige media-aandacht heeft hij vorige week zijn nobel project in gang gezet. Daarbij plaatst de man zelf al heel wat vraagtekens. En terecht. De media halen er vooral de sappige details uit en gaan enigzins voorbij aan het achterliggende grote verhaal. En dat is een zorgwekkend verhaal dat simpelweg te weinig aandacht krijgt.

Zoals L.I.M. zelf aangeeft is het reduceren van onze voetafdruk slechts een kleine stap. En net daar wringt het schoentje. Alle oplossingen — of beter gezegd, alle stappen in de goede richting — om de aarde te redden hebben die eigenschap. Het lijkt telkens maar een druppel op een hete plaat en bijgevolg niet erg nuttig. Het tegendeel is echter waar. Elke beetje helpt en is broodnodig. Onze huidige samenleving zit veel te complex in elkaar om een mirakeloplossing mogelijk te maken. Niemand kan de machinaties van onze maatschappij zomaar aanpassen. Daar is zelfs honderd dagen politieke moed kansloos tegen. Er bestaan te veel complexe systemen die te lang bestaan en op korte termijn winst opleveren, dat het onmogelijk lijkt om het tij te keren.

Het pijnpunt in de hele zaak is dat we zo gewoon zijn om ten koste van onze leefomgeving winst te maken, dat we niet meer door hebben dat het ons in werkelijkheid veel meer kost dan het opbrengt. We zijn vreemd genoeg jarenlang — eeuwenlang zelfs — zo naïef geweest te geloven dat er zoiets als economische groei bestaat. Die bestaat enkel dankzij het verval van het milieu. Velen van ons beseffen dat ondertussen wel. Er bestaan zelfs economen die van die wetenschap doordrongen zijn. Zo pleit Roefie Heuting al jaren om het BNP (Bruto Nationaal Product) te vervangen door het DNI (Duurzaam Nationaal Inkomen). Ik durf echter te betwijfelen of Heuting dat zelf nog zal meemaken

Een mens zou van minder neerslachtig worden. En net daarom is een initiatief als dit een welkome opsteker. Voor de mensen die iets voor ons klimaat willen doen, is het alvast een hart onder de riem. In voel me al veel minder alleen. Uiteindelijk moet de mentaliteit van de mensen veranderen. Een goed voorbeeld kan soms wonderen doen.

Bedankt Low Impact Man!