Archief voor augustus, 2008

Wat een lef!

Onze Olympische atleten krijgen de laatste dagen bakken vol kritiek omdat ze te weinig medailles hebben behaald. Wie zijn die pippo’s die daar commentaar op hebben? Wat zijn zij eigenlijk waard. Uiteindelijk kampen die sporters wel met de absolute wereldtop. Het blijft mij persoonlijk verwonderen dat de Belgen alweer met medailles naar huis komen.

Het geeft toch weer te denken over de mentaliteit van de moderne mens. Wat is er toch mis met de leuze ‘meedoen is belangrijker dan winnen’? Als je met de wereldtop mag meestrijden, blijft dat toch wel gelden, zou ik denken. Maar ja, we zijn een maatschappij geworden waar presteren het allerbelangrijkste is. En we werpen nog liever een schaduw op die twee fantastische medailles, dan simpelweg te genieten van het feit dat we ze toch mooi behaald hebben. Kunnen die kritikasters echt niet een weekje wachten om een bilan op te maken? Is het echt te veel gevraagd om onze topsporters eerst even te feliciteren voor hun schitterende prestaties, hen even te laten bekomen van de enorme druk van de voorbije weken?

Nee, blijkbaar niet. Er mag niet volop gefeest worden, Ze zetten nog liever een flinke domper op de feestvreugde. Wat een ondankbare mensen. Je moet het maar durven.

Advertenties

De tegenstelling in Wall-E

In de prachtige film Wall-E van de onovertroffen animatiestudio Pixar, staat de liefde tussen twee robots centraal. Zevenhonderd jaar nadat de mensen onze door afval geteisterde planeet zijn ontvlucht, blijft de kleine afvalrobot Wall-E naarstig verder opruimen. Hij heeft vriendschap gesloten met een kakkerlak en slijt de eenzame uurtjes voor de televisie. De beelden van een romantische film maken eigenaardige gevoelens los bij deze lieflijke robot. Die gevoelens exploderen wanneer EVE, een verkennerrobot die op aarde vegetaal leven zoekt, op zijn werkterrein verschijnt.

Hoewel het liefdesverhaaltje hier duidelijk centraal staat, kan je onmogelijk naast de maatschappijkritiek kijken. Niet alleen hebben de mensen onze planeet vol afval gedumpt, ze hebben de planeet ook in de steek gelaten en doen nu lustig verder op een groot ruimteschip en vervuilen langzaam de ruimte. De mensen zijn ondertussen luie en lusteloze papzakken geworden die zich verplaatsen met behulp van zweeftoestellen en zich slaafs laten bedienen door robots. Het ergste is dat dat beeld me nog niet eens zo vreemd lijkt. We lijken stilaan minder en minder in staat om het zonder gadgets en elektronische snufjes te stellen. En we bewegen almaar minder.

Ik heb eigenlijk zelden zo’n intriest toekomstbeeld gezien in een film. Vaak zijn het duistere en grauwe beelden. Hier straalt alles een ijle en cleane sfeer die me veel onaangenamer lijkt dan pakweg Bladerunner. Het bewijst dat Pixar niet moet hebben van platte commercie. Ook het feit dat deze film aanleunt bij de stomme film en voor de kleinsten best moeilijk te volgen is, toont het lef van deze onderneming. En toch is ook deze film een op en top commercieel product. De pers wordt listig bespeeld om lovende kritieken uit te lokken. Schoolgerief en speelgoed van Wall-E is overal vlot te krijgen. En zo blijft de commerciële realiteit het halen van de goedbedoelde ideologie. Resultaat is dat over enkele jaren de rommelmarkten en storten overspoeld worden door afgedankt Wall-E speelgoed. Wie dat moet opruimen is nog niet duidelijk.