Posts Tagged ‘ media ’

Slecht feuilleton

Enkele weken geleden heb ik mij laten vangen om toch eens een artikel te lezen over de regeringsvorming. Voor ik het goed en wel besefte, raakte ik toch in de ban van dat hele politieke proces. Veel zaken die daarbij aan bod komen zijn zo vaag dat je geneigd bent om meer te lezen in de hoop wat wijzer te worden. Die hele financieringswet is zo’n typisch gedrocht waarbij zelfs de politieke en financiële  journalisten niet lijken te weten hoe dat precies in elkaar zit. In elk geval zijn ze niet in staat om dat helder en duidelijk uit te leggen. Gelukkig zijn er nog opiniestukken van verstandige mensen die soms wat klare wijn schenken. Maar dan blijkt die materie zo complex dat het zelfs dan nog niet echt duidelijk is. Dus lees je nog wat meer op zoek naar antwoorden.

De laatste dagen heb ik in De Standaard dus heel wat politieke stukjes gelezen. In principe op zoek naar verduidelijking, zonder echt wijzer te worden. Dat begint stilaan aan een mens te vreten. Zo erg dat ik wel een wandelend stuk chagrijn lijk. Bij de minste aanleiding kan ik mij niet inhouden en begin te foeteren op al wat me niet aan staat. Alvast mijn excuses aan al wie daar last van heeft ondervonden.

Uiteindelijk vraag ik me dan af waarom ik zo bezeten ben geraakt van die politieke journalistiek. Het heeft een beetje de aantrekkingskracht van die vernuftig gemaakte slechte feuilletons. Net zo is het een ongeloofwaardig verhaal zonder einde en lijkt er elke dag wel iets te gaan gebeuren zonder dat er ooit werkelijk wat van komt. Bij die televisiereeksen kijk ik soms lukraak eens mee. Hoewel ik dan niet echt kan volgen, heb ik toch het idee dat ik mee ben. Bij het politieke circus gaat het er net hetzelfde aan toe. Wat de politici allemaal echt bespreken, komt nooit aan bod, en toch staan de kranten dagelijks vol berichten over die vermaledijde regeringsvorming en krijgen wij het idee dat we mee zijn (of toch die enkele sukkelaars die de berichtgeving nog volgen).

Een ander vergelijkingspunt is het feit dat in beide fenomenen flink wat geacteerd wordt. Al heb ik de laatste tijd het gevoel dat die politici heel wat betere acteurs zijn. De manier waarop ze elkaar in de media bestoken, overtreft de vernuftig geregisseerde uitzendingen van Thuis en Familie.  De timing bij die politici loopt echt zonder falen perfect. Ik kan me levendig voorstellen hoe Elio di Rupo en Bart De Wever in die zogenaamd moeilijke formatiebesprekingen in werkelijkheid bedisselen hoe ze de media nu best bespelen. Het politieke spel is hen te lief om dat aan het toeval over te laten.

Low Impact Man uit de startblokken

Na een fijn feestje is Low Impact Man begonnen aan een moedige poging om zijn ecologische voetafdruk te beperken tot een formaat waar we allemaal recht op hebben. Ter info: dat is zowat 1,6 hectare — de gemiddelde Belg soupeert zomaar eventjes 5,6 hectare op. Op zijn blog houdt L.I.M. supporters en andere geïnteresseerden op de hoogte. Met de nodige media-aandacht heeft hij vorige week zijn nobel project in gang gezet. Daarbij plaatst de man zelf al heel wat vraagtekens. En terecht. De media halen er vooral de sappige details uit en gaan enigzins voorbij aan het achterliggende grote verhaal. En dat is een zorgwekkend verhaal dat simpelweg te weinig aandacht krijgt.

Zoals L.I.M. zelf aangeeft is het reduceren van onze voetafdruk slechts een kleine stap. En net daar wringt het schoentje. Alle oplossingen — of beter gezegd, alle stappen in de goede richting — om de aarde te redden hebben die eigenschap. Het lijkt telkens maar een druppel op een hete plaat en bijgevolg niet erg nuttig. Het tegendeel is echter waar. Elke beetje helpt en is broodnodig. Onze huidige samenleving zit veel te complex in elkaar om een mirakeloplossing mogelijk te maken. Niemand kan de machinaties van onze maatschappij zomaar aanpassen. Daar is zelfs honderd dagen politieke moed kansloos tegen. Er bestaan te veel complexe systemen die te lang bestaan en op korte termijn winst opleveren, dat het onmogelijk lijkt om het tij te keren.

Het pijnpunt in de hele zaak is dat we zo gewoon zijn om ten koste van onze leefomgeving winst te maken, dat we niet meer door hebben dat het ons in werkelijkheid veel meer kost dan het opbrengt. We zijn vreemd genoeg jarenlang — eeuwenlang zelfs — zo naïef geweest te geloven dat er zoiets als economische groei bestaat. Die bestaat enkel dankzij het verval van het milieu. Velen van ons beseffen dat ondertussen wel. Er bestaan zelfs economen die van die wetenschap doordrongen zijn. Zo pleit Roefie Heuting al jaren om het BNP (Bruto Nationaal Product) te vervangen door het DNI (Duurzaam Nationaal Inkomen). Ik durf echter te betwijfelen of Heuting dat zelf nog zal meemaken

Een mens zou van minder neerslachtig worden. En net daarom is een initiatief als dit een welkome opsteker. Voor de mensen die iets voor ons klimaat willen doen, is het alvast een hart onder de riem. In voel me al veel minder alleen. Uiteindelijk moet de mentaliteit van de mensen veranderen. Een goed voorbeeld kan soms wonderen doen.

Bedankt Low Impact Man!

Schiet niet op de kip

Vandaag gaven enkele Vlaamse kranten een nogal vaag verslag over een al even vaag onderzoek van wel drie (!) universiteiten over het dioxinegehalte in scharreleieren uit de tuin. Jammer genoeg een onderzoek zonder waarde en alweer geschreven door een stel journalisten die hun stiel niet kennen. Het gaat hier blijkbaar over een onderzoek van honderd (!!!) stalen. Wat stelt dat in godsnaam voor? Wie neemt zo’n onderzoek nu serieus? En straffer nog, welke eindredactie laat zo’n kwakkel passeren? Geen mens kan zulke berichtgeving ernstig nemen. Vooral als men dan uit die honderd stalen zelfs durft besluiten dat het in Luxemburg nog het minst erg is.

Verder komt daar een specialist zeggen dat één scharrelei per maand geen kwaad kan. Wat blijkbaar wel kwaad ‘zou kunnen’ (want de man kan daar eigenlijk niet met zekerheid over spreken) is wanneer je drie of vier van die eieren per dag eet. Als je zoveel ‘gezonde’ eieren per dag eet, kom je er volgens veel andere onderzoeken ook niet goed vanaf. Dus wat maakt het allemaal uit.

Conclusie is dat heel wat redacties hier weer een vette kluif in zien om de mensen nog eens op stang te jagen met een onderzoek dat kant noch wal raakt. De oorzaak van die dioxine wordt wellicht correct – maar zonder enig bewijs of verder onderzoek – bij de vervuilde grond gelegd. Aan de oorsprong van de vervuiling wordt in de pers nauwelijks aandacht besteed. De jarenlange vervuiling van onze bodem waar we veel te lang niets aan gedaan hebben en waarvoor onze huidige regering absoluut geen aandacht heeft. Laat ze dan verdorie toch eens weten.

Was het allemaal maar een aprilgrap.

Dat we ons verder geen zorgen hoeven te maken, heb ik ondertussen al nagekeken op de site van VELT. Zolang er hier en daar nog verstandige informatie wordt gegeven, blijf ik hopen op een betere wereld…

Waris Dirie? Daris Dirie!

Wat is dat toch met de pers tegenwoordig? Ik kan nog begrijpen dat er wat drukte wordt gemaakt over het feit dat men een bekend persoon als Waris Dirie even niet weet te vinden. Er zou natuurlijk best iets aan de hand kunnen zijn dat niet zuiver op de graat is. Maar zelfs dan is het vooral een zaak van de overheidsdeinsten om daar mee bezig te zijn, niet meteen iets voor de kranten om daar veel over te schrijven. Want er is nauwelijks iets om over te schrijven.

Als de ‘vermiste’ persoon dan enkele dagen later terug opduikt, is wat mij betreft meteen de kous af. Het zijn toch niet mijn of uw zaken wat juffrouw Dirie die paar dagen heeft uitgespookt. Dat de politiediensten daar wellicht wat vragen bij hebben kan ik best volgen. Als juffrouw Dirie nadien in ‘eigen’ land een of ander verhaaltje opdist over een verkrachting en onbehouwen politiediensten, is dat niet bepaald leuk. Maar mij maakt het ondertussen niet veel meer uit wat dat mens of gelijk wie anders daar nog over verteld. Laat de politiediensten dat desnoods verder uitzoeken, maar val mij alstublief niet lastig met nog meer roddel en laster.

Kranten denken daar evenwel helemaal anders over. Na het compleet oninteressante verhaal van de “ruitenwasser van Dirie”, krijgen we vandaag het al even onbenullige relaas van de “taxichauffeur van Dirie”. De man heeft naakt naast de bevallige dame gelegen, maar geen vinger uitgestoken. Want ze was te dronken. Wie slikt zo’n halfbakken verzinsel? Wie kan zoiets nu serieus nemen? En wie is bereid dat soort nonsens te publiceren?

Minder slachtoffers te goed nieuws

Kranten blijven in hun berichtgeving de verkeerde kant benadrukken. Vandaag weer een schrijnend voorbeeld in de koppen over de verkeersveiligheid in de Kenndytunnel. Zowat alle kranten zeggen in de eerste plaats dat er meer ongevallen gebeuren in die lastige tunnel. Zo melden kranten als De Morgen, Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad letterlijk ‘trager aan Kenndeytunnel doet ongevallen niet dalen’. Dat klinkt inderdaad niet goed. Om niet te zeggen heel negatief. De tragere snelheid zorgt voor een langere ochtendspits maar lost blijkbaar niets op?

De waarheid kon niet meer tegengesteld zijn. Want de werkelijkheid bewijst de visie van de Vlaamse minister van Openbare werken. Er zijn inderdaad meer ongevallen gebeurd, maar als je verder leest, blijken die zich voor te doen buiten de 70 km regeling! Straffer nog, sinds de regeling in werking trad, viel er niet één dodelijk slachtoffer. Dan zal het me werkelijk worst wezen dat de ochtendspits wat uitloopt. Want die stijging in aantal ongevallen gaat gepaard met een daling in aantal slachtoffers. Als je daar het goede nieuws niet van inziet, is dat omdat je het niet wil inzien. Of omdat je instructie krijgt om het maar niet in te zien. Of loopt de opleiding van journalisten helemaal verkeerd?

Wat is uiteindelijk toch de bedoeling van dit soort berichtgeving? Ik zou het niet weten. Wil men de klagers die de snelheidsbeperking niet leuk vinden, een reden geven om hun beklag verder te zetten. Wil men de klaagcultuur voeden? Maar waarom dan met compleet verdraaide informatie. Dat slaat toch nergens op. Is het dan zo moeilijk om eens te zeggen dat een politicus toch wel gelijk had met een onpopulaire maatregel?

Arme journalisten…

Drie fijne tips voor kinderlozen, huh?

Vandaag heb ik me haast in mijn koffie verslikt. Gelukkig was ik net geen koffie aan het drinken bij het lezen van dit stukje in Het Nieuwsblad:

Drie fijne tips voor kinderlozen

  1. Draag altijd een foto van een kind in erbarmelijke omstandigheden met je mee. De volgende keer dat er in de supermarkt een kind aan het jengelen is, druk je de foto onder zijn neus en zeg je: Denk je dat dit kind om een snoepje zeurt?
  2. Wil je geen kinderoppas spelen? Zeg tegen het kind dat je onlangs een lekker orgasme hebt gehad. Het kind vraagt onvermijdelijk wat het is en jij antwoordt gewoon: Dat moet je maar aan papa en mama vragen als ze terug thuis zijn.
  3. Geen zin om een sprookje voor te lezen? Vraag het kind of het weet hoe het afloopt. Het kind zegt Ze leefden nog lang en gelukkig. Je knikt en slaat het boek weer dicht.

Let wel, dit is een kaderstukje in de krant bij een stuk over een taboedoorbrekend boek. In dat anti-kindboek pleiten Camiel de Vries en Hanna de Heus voor kinderloze mannen en vrouwen. Ze halen daarin een heleboel redenen aan waarom je beter geen kinderen hebt. Het doel is om kinderloze koppels een hart onder te riem te steken. Om kinderloosheid aanvaardbaar te maken. Dat is allemaal goed en wel. Iedereen heeft het recht op een eigen mening en een eigen levensvisie. Uiteindelijk zijn er best zinvolle redenen te bedenken om geen kinderen te hebben of wensen. Net zoals er zinvolle redenenen zijn om ze wel te wensen. In de krant worden tien redenen gegeven waarom kinderen niet leuk zijn. Als je die met wat relativereing en humor bekijkt, zijn die best te doen. Er wordt sterk in overdreven, maar in een boek kan dat wel. Je kan kiezen om het boek niet te lezen.

In de krant worden de bovenstaande drie tips zonder enige duiding gepubliceerd. Dan denk ik meteen dat deze populaire gezinskrant daar net zo over denkt. Het woord ‘fijne’ wordt niet tussen aanhalingstekens geplaatst om duidelijk te maken dat het de mening van de auteurs is. Dat wordt er overigens nergens bij vermeld. Dan kunnen we alleen maar besluiten dat het de mening van de krant is. Zware kemel als je het mij vraagt.

Waarom deze groffe, beledigende en opruiende tips niet duidelijk plaatsen als uitspraken van de auteurs en dan oproepen om op het forum van Het Nieuwsblad te reageren. Dan geef je als krant toch aan dat je het er niet noodzakelijk mee eens bent. Dan neem je tenminste een standpunt in. Je biedt meteen een froum aan waarin hierover kan gediscussieerd worden. Zelfs commercieel heeft dat zin. Dan lok je heel wat mensen naar je website. Kassa, kassa. Tweede zware kemel dus.

Personencultus

Hoe kan een persoon (ik ga zijn naam hier niet noemen, want dat is zijn bedoeling) in naam van de Vlaamse regering 150.000 euro schenken aan Music for Life? Pas op, dat er veel geld wordt ingezameld voor deze actie van het Rode Kruis is uiteraard fantastisch. Water is tenslotte het fundament van alle leven op onze blauwe planeet. En dat er binnenkort leuke foto’s van Ann Van Elsen in Playboy komen, is mooi meegenomen.

Maar waarom wordt de Vlaamse minister van Bestuurszaken, Buitenlands beleid, Media en Tourisme met naam en toenaam genoemd en geeft hij ‘in naam van de Vlaamse regering’ zo’n bedrag. Zo’n kabinet krijgt in de Vlaamse begroting een budget toegewezen om in specifieke domeinen zinvolle zaken te doen. Niet om dat geld aan goede doelen te besteden. Dat de regering dat budget dan meteen voorziet voor het goede doel.

Trouwens, Music for life is een initiatief van studio brussel, de overheid (wij dus) stopt daardoor al veel geld in die actie. Dat is goed besteed, daarover geen klachten. Maar waarom komt die gast dan nog wat meer geld (alweer van ons) uitgeven? Om zijn platgestreken imago te vesterken? Dat gaat hier toch alleen maar om de personencultus? En de media speelt alweer het spelletje mee. Want zeggen dat de regering of een ministerie geld geeft, ligt waarschijnlijk te dicht bij de saaie waarheid. En daar kan je geen fotootje bij geven.