Archief voor februari, 2008

Sketchup

Ik heb een nieuwe passie ontdekt: Sketchup. Nee, niet ketchup maar Sketchup. Een gratis (!) applicatie van Google waarmee je drie dimensionale tekeningen kan maken. En dat is net wat ik nodig heb nu onze architect het eerste ontwerp voor ons huis klaar heeft. Met Sketchup kan ik dat ontwerp zelf uittekenen en van alle kanten bekijken. Het perfecte gerief dus om verder te plannen aan ons huis.

Sketchup

In Sketchup kan je eenvoudig blokken en vormen maken en die verplaatsen naar de juiste plaats of de vorm verder aanpassen door eraan te trekken of te duwen. Dat kan tot op de centimeter (of zelfs op de millimeter als je ver genoeg inzoomt) nauwkeurig gebeuren. Vervolgens kan je die vormen inkleuren, schetsmatig weergeven of zelfs structuren geven van bijvoorbeeld hout, stro, gras, stenen. Op die manier krijg je een goed idee van het toekomstige gebouw. Je kan het model laten ronddraaien en in of uitzoomen. Voorts kan je verschillende scènes vastleggen en als animatie afspelen.

Sketchup kan nog veel meer dan dat. De scène kan met een enkele klik voorzien worden van schaduwen. Het gaat zelfs zo ver dat je een locatie op aarde en de oriëntatie kan aangeven, zodat je de lichtinval van de zon op cruciale tijdstippen kan simuleren. Je kan dus perfect zien hoe het licht binnenvalt op 21 december om 12 uur. Of op 21 juni om 7 uur ’s morgens. Of op 21 maart om 13.30u om maar wat te zeggen. Zo weet ik nu al dat onze eetkamer en keuken in volle zomer ’s middags mooi in de schaduw liggen. En het dakterras zal een hele dag baden in het zonlicht. Leuk om ’s avonds nog wat buiten te zitten. In de winter zal de zon tot diep in de kamers kunnen doordringen en licht en warmte brengen. Fantastisch!

Advertenties

Gabriel Rios op tv

Gabriel Rios

Omdat het niet altijd over Neve moet gaan, vermeld ik even dat deze week Gabriel Rios te gast is in het LUX-museum. Dat belooft alweer veel goeds. Al moet ik toegeven dat ik Neve compleet gemist heb. Als ik maar een paar minuten tijd had…

Er is zelfs meer, want deze week trapt Rios samen met Neve en Kobe Proesmans hun concertreeks af. Dat belooft de moeite te worden. Arq en Pixie zijn alvast een van die avonden van de partij. Daar hoor je later wel meer over. Wil je zelf een stukje meeproeven? Dat kan door dinsdagavond naar Exit op radio 1 te luisteren. Dan kan je meegenieten van een live optreden van het trio in de Radio 1 studio. Kom achteraf niet klagen dat je ’t gemist hebt.

Van God los (en van Moby)

Sinds pdw ‘Oh lordy’ (uit het nummer Natural Blues van Moby) als titel gebruikte voor zijn column, tolt het liedje almaar rond in mijn hoofd. Zijn column gaat over atheïsme en hoe het in onze samenleving steeds moelijker wordt om daar zonder zorgen van te genieten. Om de haverklap barsten nieuwe discussies los over religie en geloof. De laatste weken blijkt het creationisme ook onder de moslims de kop op te steken. Waarom verwondert me dat niet?

Nu, ik pleit meteen schuldig. Religie en geloof houdt mij de laatste tijd wel bezig. Ik heb vorige week in een berichtje over de ruimtevaart al hoopvol geopperd dat het wat mij betreft een goddeloze bedoening mag blijven daarboven. Wat niet wegneemt dat ik wel geloof in religieuze ervaringen. Ooit heeft een filosofisch aangelegd godsdienstleraar me uitgelegd dat religie stamt van het woord religiare, wat zoveel betekent als goed verbinden. Op een of andere manier heb ik dat altijd onthouden. Op die manier vond ik het woord religie best betekenisvol. Want af en toe maakt een mens wel dingen mee die de zaken in een ander perspectief plaatsen. Dan moet je vaststellen dat de mens niet zo veel voorstelt in de kosmos.

In die zin beschouw ik mezelf eerder als een soort pantheïst. Niet dat ik overal god in zie. Integendeel! Maar ik ben er wel van overtuigd dat alles met elkaar verbonden is. En dat we daar respect voor moeten hebben. Wie beseft dat de wereld een groot geheel is, wie doorheeft hoe de wereld in elkaar zit, kan daar voordeel uit halen. Dat kan zowel spiritueel als materieel zijn. Uiteindelijk is dat het doel van de wetenschap, achterhalen hoe de vork werkelijk aan de steel zit. En wat mij betreft is dat dus een religieuze bezigheid.

Dan is het niet meer zo moeilijk om God los te laten. En Moby ook, nu Stijn in mijn hoofd zit…

van god los

keer op keer werd mij dan weer gezegd
de rest is goed en jij bent slecht
je bent de slechtste van de klas
vaak genoeg werd mij dan weer beloofd
de heer geprezen, zij geloofd
je bent de traagste van de klas

van god los
laat nu toch die god los
er is niemand in de kosmos
’t is zonde van de tijd
van god los
laat nu toch die god los
er is niemand in de kosmos
’t is zonde van de tijd

duizend maal werd mij dan weer verteld
je gaat alleen maar voor het geld
je bent de duurste van de klas
terwijl dat zeker niet zo was
keer op keer werd mij dan weer gevraagd
of ik geloof in na vandaag
waarop ik zei dat er niets was

van god los
laat nu toch die god los
er is niemand in de kosmos
’t is zonde van de tijd
van god los
laat nu toch die god los
er is niemand in de kosmos
’t is zonde van de tijd, de tijd

van god los
laat nu toch die god los
er is niemand in de kosmos
’t is zonde van de tijd
van god los
laat die god los
er is niets of niemand in de kosmos
’t is zonde van de tijd, de tijd…

Tekst: Stijn Meuris

War of the worlds

Gisteren hebben we War of the Worlds op video bekeken. Het gaat hier om een verfilming door niemand minder dan Steven Spielberg van het fantastische boek van H. G. Wells met Tom Cruise in de hoofdrol. Spanning en sensatie zijn dus wel verzekerd. En inderdaad, de speciale effecten zijn erg knap gemaakt. Dat het hele gebeuren zich in onze tijd afspeelt, verhoogt de spanning en de betrokkenheid alleen maar. Dat het hoofdpersonage in de film plots een gescheiden man met twee kinderen is, zullen we ook maar toeschrijven aan de dichterlijke vrijheid bij het ‘moderniseren’ van deze historie.

Met het talent van de cineast en de acteurs worden we al snel in de helse gebeurtenissen meegezogen. Dat er hier en daar zaken niet kloppen zien we eerst nog door de vingers. Maar het wordt alleen maar erger. Halfweg de film gaat het grandioos de verkeerde kant uit. Van het hele verhaal van de geniale Wells blijft nauwelijks iets over. Behalve de oplossing voor het probleem. We hebben al lang niet meer zo gelachen bij de nabespreking van een film:

ARQ: ‘Ik denk dat de scenaristen het origineel ooit wel eens gelezen hebben.’

PIXIE: ‘Dan toch een jaar of tien geleden.’

ARQ: ‘Waarschijnlijk heeft een van de scenaristen als student ooit een bespreking geschreven.’

PIXIE: ‘Overgeschreven zul je bedoelen!’

ARQ: ‘Waarschijnlijk alleen maar gelezen…’

PIXIE: ‘Ik denk dat zijn broer de bespreking heeft gemaakt.’

ARQ: ‘Ofwel heeft een van de scenaristen ooit een samenvatting gelezen.’

PIXIE: ‘Ik denk dat hij op de trein ooit naast iemand heeft gezeten die het boek aan het lezen was.’

ARQ: ‘Of erover heeft verteld.’

PIXIE: ‘Volgens mij lag het boek alleen maar ergens in het lokaal waar het scenario is geschreven.’

ARQ: ‘Of in het gebouw ernaast!’

Papierwaren

Pixie gaat al eens graag bij Hema langs. Ze hebben daar wel wat spulletjes die af en toe van pas komen. Zelf hang ik dan regelmatig rond op de afdeling papierwaren. Op een vreemde manier bekruipt me dan telkens een zekere kooplust. Dan zou ik best allerlei spullen willen kopen terwijl ik ze niet echt nodig heb: papier, klasseermappen, stiften, lijm, plakband, noem maar op…

Dat zet me dan aan het denken hoe dat komt. Is het misschien de belofte aan een opgeruimd bureau die me bezig houdt? Want dat lukt zowel thuis als op het werk de laatste niet echt meer. Zelfs het virtuele bureau op mijn Mac blijft tegenwoordig maar aangroeien. Toch is het dat niet. Orde is aangenaam en praktisch, maar al bij al valt het wat dat betreft nog mee. Ik vind telkens snel wat ik nodig heb. En af en toe ruim ik weer eens alles deftig op. Het moet dus wat anders zijn.

Dan besef ik plots dat ik dat gevoel jaren geleden al had. Heeft het dan met mijn studententijd te maken, toen ik regelmatig in tekenwinkels materiaal ging zoeken voor opdrachten grafische vormgeving of modeltekenen? Zeker wel, maar het gaat nog veel verder terug. Al toen ik klein was keek ik net zo graag tussen papier en ander knutselgerei als naar het speelgoed. Toen was de keuze nog moeilijk: het was óf speelgoed óf tekengerief. Hoewel, dat is nog altijd het geval. Het hing toen wel af van mama of het mocht. Nu zou ik het best kunnen kopen, maar de tijd ontbreekt al te vaak om echt wat aan te vangen met het knustelgerief of het speelgoed. Dus keer ik doorgaans met lege handen terug.

Maar wat is het dan precies dat die kooplust activeert? Ik kan alleen maar bedenken dat ik verlang naar de kans die al dat gerief biedt om met een nieuwe lei te beginnen. Om op een blanco vel een nieuw verhaal te beginnen. Om op een leeg canvas aan een schilderij te beginnen. Gewoon het idee misschien dat alles nog mogelijk is, dat niets echt vastligt. Maar dan bedenk ik dat het niet geloven in een het lot wel erg diepe gedachten zijn bij een namiddagje winkelen….

België boven

Met de leuke berichten van de laatste dagen speelt het chauvinistisch gevoel weer op. Niet alleen is onze nationale bijdrage aan het ruimtelab Columbus van een niet te onderschatten niveau. Gisteren kregen we bovendien het heuglijke nieuws dat Frank De Winne volgend jaar een half jaar mag gaan ‘spelen’ in het Columbus lab. Vandaag hoorde ik dan weer dat de Belgische onderzoeksbasis op Antarctica bijna overeind staat. Morgen is wellicht de buitenkant volledig klaar. Je zou van minder een zekere trost voelen opwellen.

Dat de ruimtevaart nog de kranten haalt, is ergens wel vreemd. De ‘space race’ is ondertussen al lang voorbij. De spanning tussen Rusland en Amerika mag dan nog altijd een beetje blijven bestaan, het International Space Station is tot nog toe vooral een verwezenlijking van de vroegere aartsrivalen. In die zin is het toch fantastisch dat Europa nu eindelijk een module van eigen makelij kan aankoppelen aan het ruimtestation. Als volgend jaar Japan zijn module nog aankoppelt, wordt het internationaal karakter nog duidelijker.

Wel gek dat je op zo’n dag moet horen dat beneden op Aarde de mensen nog altijd zot genoeg zijn om aanslagen te beramen op cartoonisten. Dat ontlokt toch de bedenking dat het ISS nog geen moslims aan boord heeft. Toch niet bij mijn weten. Er zijn geen echte islamitische landen die actief zijn in het ruimteonderzoek. Dat geeft toch een beetje te denken over de verre toekomst van het ISS (en van de islam?). Moeten we proberen om astronauten van verschillende geloofsovertuigingen te mobiliseren? Of is het wellicht beter om godsdienst maar te bannen uit de ruimte? Ik heb al meer dan een astronaut horen getuigen dat een ruimtereis een heuse religieuze ervaring is. Maar geen enkele heeft er zijn eigen godsdienst specifiek bij betrokken. Laten we dat maar zo houden. Een toekomst zonder godsdientige geschillen, het zou toch mooi zijn…

Ciao P.

De voorbije week is behoorlijk anders uitgedraaid dan gepland. De begrafenis van een vriend van je schoonouders is vaak niet veel meer dan een formaliteit. Doorgaans ken je die mensen niet erg goed. We wisten bovendien al langer dat P. met de gezondheid sukkelde. Zijn plotse overlijden verrastte wel, maar kwam niet helemaal onverwacht. In zekere zin was het ook een verlossing, voor hem en L., zijn echtgenote.

Uiteindelijk kende ik P. al behoorlijk lang. Als goede vrienden van mijn schoonouders heb ik P. en L. in dezelfde periode leren kennen als Pixie zelf. Ik weet nog dat we soms op zaterdagavond beslisten thuis te blijven omdat P. en L. zouden langskomen. Een avondje met ‘oude knarren’ vonden we als studenten vaak boeiender dan het uitgaansleven. En zeker zo met P. erbij. In die jaren was hij nog echt levenslustig en hij besmette me met zijn passie voor muziek…

In die periode was ik meer geboeid door strips en grafische kunst dan muziek. Maar P. bracht me in contact met de blues en de jazz. Als hij interessante platen vond op rommelmarkten bracht hij er af en toe voor ons mee. Voor mij opende hij een wereld die ik later met plezier zelf verder heb verkend. Toen Pixie en ik tangodansten, kwam P. af met een lijstje van de beste tangomuzikanten. Toen Pixie en ik salsalessen volgde, bezorgde hij ons een lijstje met de beste latin artiesten. Het was typisch voor P. om zijn passie voor muziek te delen met al wie daarvoor open stond. Hij heeft me nog het meest verrast door ooit een keertje onze piano uit te proberen. P. kon echt geweldig blues improviseren. Op dat moment speelde hij al een tijdje geen piano meer, maar dat kon je er absoluut niet aan horen. P. was een muzikaal natuurtalent. Zo goed heeft die piano nooit meer geklonken…

Tijdens de begrafenisplechtigheid werd het leven van P. in een notendop verteld. Daar heb ik verschillende zaken gehoord die ik niet wist van hem. Kende ik P. dan niet? Eigenlijk wel, ik kende hem zoals hij echt was. Passioneel bezig met muziek, maar ook met de mensen uit zijn omgeving. P. was altijd bereid wat tijd door te brengen met de mensen. Ik ben hem ooit tegengekomen in de stad, waarna we prompt in een donkere kroeg een uur of wat hebben zitten babbelen. P. was ook de man van de grappige wenskaarten die bij geen enkele verjaardag ontbraken. De in principe saaie kaarten werden met een kwinkslag en een spitsvondige woordspeling opgevrolijkt. Want P. was een levenslustig iemand. Hij kon intens van het leven genieten en deed dat ten volle. De enkele keren dat ik bij hen op bezoek kwam, kon hij het niet laten wat platen op te zetten. Steevast moesten de buren meegenieten, want bij P. moest de muziek goed te horen zijn. Zo heb ik Elmo Hope en Mose Allison ontdekt, nog altijd twee favorieten…

P. was ook de man van de tegenstellingen. Hij vond de vreemdelingen in België maar niks, maar hield van de muziek van over heel de wereld. Waar hij kon, legde hij contact met muzikanten om een potje te jammen. Hij vond België maar een dwaas land maar zou nergens anders willen wonen en verveelde zich vaak tijdens de overwintering in Spanje. Hij vond kinderen maar niks, maar vroeg steevast hoe het met onze kinderen was als hij ons tegenkwam. P. had alles om gelukkig te zijn, maar zag het leven steeds somberder in. Tot hij weer eens een bekende tegenkwam, dan begonnen zijn ogen te fonkelen en gaf hij altijd die stevige welgemeende handdruk…

Ik heb pas deze week beseft dat ik geen kennis, maar een vriend verloren heb.

Ciao P.