Posts Tagged ‘ televisie ’

Slecht feuilleton

Enkele weken geleden heb ik mij laten vangen om toch eens een artikel te lezen over de regeringsvorming. Voor ik het goed en wel besefte, raakte ik toch in de ban van dat hele politieke proces. Veel zaken die daarbij aan bod komen zijn zo vaag dat je geneigd bent om meer te lezen in de hoop wat wijzer te worden. Die hele financieringswet is zo’n typisch gedrocht waarbij zelfs de politieke en financiële  journalisten niet lijken te weten hoe dat precies in elkaar zit. In elk geval zijn ze niet in staat om dat helder en duidelijk uit te leggen. Gelukkig zijn er nog opiniestukken van verstandige mensen die soms wat klare wijn schenken. Maar dan blijkt die materie zo complex dat het zelfs dan nog niet echt duidelijk is. Dus lees je nog wat meer op zoek naar antwoorden.

De laatste dagen heb ik in De Standaard dus heel wat politieke stukjes gelezen. In principe op zoek naar verduidelijking, zonder echt wijzer te worden. Dat begint stilaan aan een mens te vreten. Zo erg dat ik wel een wandelend stuk chagrijn lijk. Bij de minste aanleiding kan ik mij niet inhouden en begin te foeteren op al wat me niet aan staat. Alvast mijn excuses aan al wie daar last van heeft ondervonden.

Uiteindelijk vraag ik me dan af waarom ik zo bezeten ben geraakt van die politieke journalistiek. Het heeft een beetje de aantrekkingskracht van die vernuftig gemaakte slechte feuilletons. Net zo is het een ongeloofwaardig verhaal zonder einde en lijkt er elke dag wel iets te gaan gebeuren zonder dat er ooit werkelijk wat van komt. Bij die televisiereeksen kijk ik soms lukraak eens mee. Hoewel ik dan niet echt kan volgen, heb ik toch het idee dat ik mee ben. Bij het politieke circus gaat het er net hetzelfde aan toe. Wat de politici allemaal echt bespreken, komt nooit aan bod, en toch staan de kranten dagelijks vol berichten over die vermaledijde regeringsvorming en krijgen wij het idee dat we mee zijn (of toch die enkele sukkelaars die de berichtgeving nog volgen).

Een ander vergelijkingspunt is het feit dat in beide fenomenen flink wat geacteerd wordt. Al heb ik de laatste tijd het gevoel dat die politici heel wat betere acteurs zijn. De manier waarop ze elkaar in de media bestoken, overtreft de vernuftig geregisseerde uitzendingen van Thuis en Familie.  De timing bij die politici loopt echt zonder falen perfect. Ik kan me levendig voorstellen hoe Elio di Rupo en Bart De Wever in die zogenaamd moeilijke formatiebesprekingen in werkelijkheid bedisselen hoe ze de media nu best bespelen. Het politieke spel is hen te lief om dat aan het toeval over te laten.

Reclame Aaaargh

Heroes_banner

Vanavond heb ik Heroes ‘live’ bekeken. Ik heb deze aflevering dus niet opgenomen op video, maar meteen gekeken. Tja, ik ben wel een beetje fan, deze serie spreekt me echt wel aan. Van het eerste seizoen heb ik geen enkele aflevering gemist en dat wil echt wel wat zeggen. Ik geef meteen toe dat ik wel te vinden ben voor het onmogelijke: mensen die kunnen vliegen, die de gedachten van anderen kunnen lezen, die zichzelf kunnen regenereren en noem maar op. Het heeft toch wel wat, die ondenkbare mogelijkheden en wat een pienter scenarist daarmee allemaal kan aanvangen. En dat was in het eerste seizoen meer dan de moeite. Ik heb me niet verveeld, vooral omdat de scenaristen duidelijk blijk gaven van gevoel voor humor. De verschillende plotwendingen bleven telkens behoorlijk verrassend en waren goed doordacht.

Toch heb ik nu al spijt dat ik gekeken heb. Niet vanwege de reeks hoor. Ik heb vooral spijt dat ik meteen heb gekeken, want daardoor heb ik meer reclame moeten slikken dan me lief is. Niet dat ik naar die reclame kijk. Ik ben niet gek. Maar het blijft enorm frustrerend dat zo’n uitzending om de haverklap onderbroken wordt. Hoe is het toch mogelijk dat we dat als mensheid blijven slikken. Ik weet al meteen het antwoord, het kost ons gewoon te veel om de dvd’s te kopen. Dus bekijken we toch liever de uitzending op televisie. Maar volgende week kijk ik in uitgesteld relais. Dan kan ik de reclame lekker wegspoelen en met een minimale onderbreking verder kijken. Niet ideaal, maar ik ga me niet blauw betalen om geen reclame te moeten zien, en dan nog, die dvd’s staan ook vol trailers voor andere rommel die me niet interesseert.

Ach, wat was het leven schoon, lang geleden, toen er nog geen reclame was…

Jef Neve op tv

Het gaat goed met mijn favoriete Belgische Jazzpianist. Na zijn eigen radioprogramma mag Jef Neve deze week zijn opwachting maken op de televisie. Hij is de ganse week de centrale gast van het Lux-museum. Dat begint morgen, vlak na Panorama en loopt verder de rest van de week rond de klok van tien uur. Het hoogtepunt volgt donderdag als gast bij Luc Janssen in LUX XL. Maar lux is meer dan dat. Op radio 1 praat hij over zijn culturele passies in Mezzo de lux. Op Canvas kan je een en ander achteraf (her)bekijken en beluisteren. Reageren is uiteraard ook mogelijk, al kan je wat dat betreft niet meteen van een groot succes spreken. Misschien dat het deze week verandert?

Wellicht kunnen we Jef binnenkort een echte BV noemen. Want als je eenmaal op tv bent geweest (in dit geval een hele week lang), lonkt het bv-schap. Met de goede looks en dat gezellig Kempisch accent van Jef, kan het moeilijk stuk. Als dat maar geen problemen oplevert in zijn al zo drukke planning. Wanneer hij de tijd moet vinden om zijn pianoconcerto af te werken, is een groot raadsel. Wat ik er al van gehoord heb, klonk echt wel heel goed.

The General

Op oudejaarsavond vergast Een de kijker op slapstick uit de oude doos, zoals dat heet. De trailer die ons moest overtuigen de televisie te laten aanstaan, werkt: ik wil meteen kijken. Ik was als jonge knaap al gek van oude zwart-wit films op zaterdagnamiddag (op de BRT in de jaren tachtig). Sterren als Gregory Peck, Cary Grant, James Stewart, Katharine Hepburn, Audrey Hepburn, Fred Astaire en Ginger Rogers waren de idolen uit mijn jeugd. Dus deze oude film van Buster Keaton kan niet missen.

Na enkele uren achter de computer, vind ik het welletjes voor een zesjarige. ‘Kom eens kijken, ze geven een grappige film op televisie,’ dat hoop ik tenminste. Het blijkt zelfs een stomme film te zijn. Dat moet dus gauw nog even uitgelegd worden. Vroeger was er geen geluid bij de film en werd er tussen de scènes tekst en uitleg gegeven om iets meer te vertellen. Muziek was er in principe ook niet bij, behalve wat begeleiding door een pianist in de cinemazaal. In deze moderne versie geeft de muziek van Joe Hisaishi wat extra spanning en diepgang.

De jeugd van nu heeft blijkbaar niet de minste moeite met een film in zwart-wit. Het enige storende is dat kleine Arq de teksten nog niet kan lezen. Daarbij help ik hem dan even. Hier en daar is een woordje uitleg wel gepast. De jongen heeft uiteraard nog nooit gehoord over de Amerikaanse Burgeroorlog. In enkele simpele termen probeer ik toch iets zinnigs over het verhaal te vertellen.

De humor zelf werkt wel. Na enkele minuten begint het behoorlijk grappig te worden. Nog wat later liggen we allemaal in een deuk. De simpele maar zo doeltreffende grappen van Buster Keaton blijken na tachtig (80!) jaar nog altijd even fris. Kleine Arq heeft met nog geen enkele film zo hard gelachen.

Tribuut

Vanavond zond Een het live tribuut van enkele Vlaamse zangers aan de komiek der komieken uit. Wat vooral opviel bij het verschijnen van Urbanus Vobiscum – 100 jaar Urbanus, is dat iedereen zo verbaasd leek over het muzikaal talent van Urbanus. Plots blijkt Urbanus een onderschat singersongwriter. Blijkbaar viel het veel muzikanten pas op toen ze zelf die nummers moesten gaan vertolken. Bizar! Wij hebben het altijd geweten. Niet zozeer van die zanger, wel van die songwriter. Het is allemaal mooi voor Urbanus natuurlijk. Als tribuut halen wij de elpee ‘drie sprookjes‘ nog eens uit de kast om luidkeels mee te zingen met Hels Angel!Krij mé nem brommer mé dikke banne, kben de plezaantste van de straffe manne…

Drie sprookjes