Posts Tagged ‘ film ’

De tegenstelling in Wall-E

In de prachtige film Wall-E van de onovertroffen animatiestudio Pixar, staat de liefde tussen twee robots centraal. Zevenhonderd jaar nadat de mensen onze door afval geteisterde planeet zijn ontvlucht, blijft de kleine afvalrobot Wall-E naarstig verder opruimen. Hij heeft vriendschap gesloten met een kakkerlak en slijt de eenzame uurtjes voor de televisie. De beelden van een romantische film maken eigenaardige gevoelens los bij deze lieflijke robot. Die gevoelens exploderen wanneer EVE, een verkennerrobot die op aarde vegetaal leven zoekt, op zijn werkterrein verschijnt.

Hoewel het liefdesverhaaltje hier duidelijk centraal staat, kan je onmogelijk naast de maatschappijkritiek kijken. Niet alleen hebben de mensen onze planeet vol afval gedumpt, ze hebben de planeet ook in de steek gelaten en doen nu lustig verder op een groot ruimteschip en vervuilen langzaam de ruimte. De mensen zijn ondertussen luie en lusteloze papzakken geworden die zich verplaatsen met behulp van zweeftoestellen en zich slaafs laten bedienen door robots. Het ergste is dat dat beeld me nog niet eens zo vreemd lijkt. We lijken stilaan minder en minder in staat om het zonder gadgets en elektronische snufjes te stellen. En we bewegen almaar minder.

Ik heb eigenlijk zelden zo’n intriest toekomstbeeld gezien in een film. Vaak zijn het duistere en grauwe beelden. Hier straalt alles een ijle en cleane sfeer die me veel onaangenamer lijkt dan pakweg Bladerunner. Het bewijst dat Pixar niet moet hebben van platte commercie. Ook het feit dat deze film aanleunt bij de stomme film en voor de kleinsten best moeilijk te volgen is, toont het lef van deze onderneming. En toch is ook deze film een op en top commercieel product. De pers wordt listig bespeeld om lovende kritieken uit te lokken. Schoolgerief en speelgoed van Wall-E is overal vlot te krijgen. En zo blijft de commerciële realiteit het halen van de goedbedoelde ideologie. Resultaat is dat over enkele jaren de rommelmarkten en storten overspoeld worden door afgedankt Wall-E speelgoed. Wie dat moet opruimen is nog niet duidelijk.

Advertenties

Binnenkort is’t bioweek

Met onderstaand filmpje worden we aangespoord deel te nemen aan de bioweek:

Grappig bedoeld allemaal. Maar als lichte ‘milieufreak’ vraag ik me meteen af wat nu de beste manier is om aan de bioweek deel te nemen: de tractor? Of toch maar die kleine citroën? Een tractor lijkt me niet de meest milieuvriendelijke manier om aan de bioweek deel te nemen! Zelfs niet voor zo’n ‘flashy’ moderne bioboer. Kon men niets beters verzinnen?

En dat terwijl je tijdens de bioweek verschillende leuke fietstochten kan maken. Het vervoermiddel bij uitstek om van de bioweek een echte uitstap te maken. Op de web site staat een mooi overzicht van allerlei geweldige bioweekactiviteiten. Al vrees ik dat de fietstochten nog niet aan de kinderen besteed zijn. Dus houden we het bij een biomarkt en een bezoekje aan een biobedrijf. Wat precies moeten we nog uitvissen met de agenda erbij. Maar deelnemen zullen we, dan weten we meteen of die bioboeren echt zo flitsend zijn.

Bio,mijn natuur

War of the worlds

Gisteren hebben we War of the Worlds op video bekeken. Het gaat hier om een verfilming door niemand minder dan Steven Spielberg van het fantastische boek van H. G. Wells met Tom Cruise in de hoofdrol. Spanning en sensatie zijn dus wel verzekerd. En inderdaad, de speciale effecten zijn erg knap gemaakt. Dat het hele gebeuren zich in onze tijd afspeelt, verhoogt de spanning en de betrokkenheid alleen maar. Dat het hoofdpersonage in de film plots een gescheiden man met twee kinderen is, zullen we ook maar toeschrijven aan de dichterlijke vrijheid bij het ‘moderniseren’ van deze historie.

Met het talent van de cineast en de acteurs worden we al snel in de helse gebeurtenissen meegezogen. Dat er hier en daar zaken niet kloppen zien we eerst nog door de vingers. Maar het wordt alleen maar erger. Halfweg de film gaat het grandioos de verkeerde kant uit. Van het hele verhaal van de geniale Wells blijft nauwelijks iets over. Behalve de oplossing voor het probleem. We hebben al lang niet meer zo gelachen bij de nabespreking van een film:

ARQ: ‘Ik denk dat de scenaristen het origineel ooit wel eens gelezen hebben.’

PIXIE: ‘Dan toch een jaar of tien geleden.’

ARQ: ‘Waarschijnlijk heeft een van de scenaristen als student ooit een bespreking geschreven.’

PIXIE: ‘Overgeschreven zul je bedoelen!’

ARQ: ‘Waarschijnlijk alleen maar gelezen…’

PIXIE: ‘Ik denk dat zijn broer de bespreking heeft gemaakt.’

ARQ: ‘Ofwel heeft een van de scenaristen ooit een samenvatting gelezen.’

PIXIE: ‘Ik denk dat hij op de trein ooit naast iemand heeft gezeten die het boek aan het lezen was.’

ARQ: ‘Of erover heeft verteld.’

PIXIE: ‘Volgens mij lag het boek alleen maar ergens in het lokaal waar het scenario is geschreven.’

ARQ: ‘Of in het gebouw ernaast!’

The General

Op oudejaarsavond vergast Een de kijker op slapstick uit de oude doos, zoals dat heet. De trailer die ons moest overtuigen de televisie te laten aanstaan, werkt: ik wil meteen kijken. Ik was als jonge knaap al gek van oude zwart-wit films op zaterdagnamiddag (op de BRT in de jaren tachtig). Sterren als Gregory Peck, Cary Grant, James Stewart, Katharine Hepburn, Audrey Hepburn, Fred Astaire en Ginger Rogers waren de idolen uit mijn jeugd. Dus deze oude film van Buster Keaton kan niet missen.

Na enkele uren achter de computer, vind ik het welletjes voor een zesjarige. ‘Kom eens kijken, ze geven een grappige film op televisie,’ dat hoop ik tenminste. Het blijkt zelfs een stomme film te zijn. Dat moet dus gauw nog even uitgelegd worden. Vroeger was er geen geluid bij de film en werd er tussen de scènes tekst en uitleg gegeven om iets meer te vertellen. Muziek was er in principe ook niet bij, behalve wat begeleiding door een pianist in de cinemazaal. In deze moderne versie geeft de muziek van Joe Hisaishi wat extra spanning en diepgang.

De jeugd van nu heeft blijkbaar niet de minste moeite met een film in zwart-wit. Het enige storende is dat kleine Arq de teksten nog niet kan lezen. Daarbij help ik hem dan even. Hier en daar is een woordje uitleg wel gepast. De jongen heeft uiteraard nog nooit gehoord over de Amerikaanse Burgeroorlog. In enkele simpele termen probeer ik toch iets zinnigs over het verhaal te vertellen.

De humor zelf werkt wel. Na enkele minuten begint het behoorlijk grappig te worden. Nog wat later liggen we allemaal in een deuk. De simpele maar zo doeltreffende grappen van Buster Keaton blijken na tachtig (80!) jaar nog altijd even fris. Kleine Arq heeft met nog geen enkele film zo hard gelachen.