Posts Tagged ‘ fotografie ’

Kalender puur natuur

Rond de jaarwisseling worden allerlei kalenders her en der ongevraagd opgedrongen. Is het niet bij de Chinees om de hoek met amateuristische prenten op rijstpapier, dan wel zeker bij de garagist met een reeks oersaaie foto’s van vlotte bolides. Alsof die een plaatsje aan de muur waard zijn. Ook de jaarlijkse bijdrage van humo kan me zelden bekoren. De goedgemaakte foto’s van bv’s in geestige poses zijn best leuk om eens naar te kijken, maar een maand is wel lang.

Veel kalenders zijn ook behoorlijk groot ten opzichte van de kwaliteit. Ze denken allemaal wel de beste exemplaren aan te bieden. Geef mij dan maar de kleine praktische kalender die het drukkerscollectief De Wrikker aan zijn klanten aanbiedt. Het is een tafelmodel zodat het mooi past op je bureau, waar die kalender het meest van nut is. Aan de ene kant heb je een overzicht per week waar net genoeg plaats is om de belangrijkste zaken te noteren. De andere kant richt je vanzelfsprekend naar de klanten (of collega’s) die tegenover je zitten. Daarop vind je dit jaar voor elke maand een natuurfoto, gemaakt door fotografen van Natuurpunt, met een woordje uitleg. Het brengt alvast wat rust op mijn bureau.

Zo laat het drukkerscollectief op een mooie manier weten waar het voor staat. De natuur is nu eenmaal een centraal thema voor de drukkerij. Ze hanteren een verantwoord drukproces en geven de voorkeur aan gerecycleerd papier. Die ene keer dat ik het genoegen had met De Wrikker te werken, was ik al te spreken over de professionaliteit en vriendelijkheid. Met deze kalender bevestigen ze hun positieve aanpak en verzekeren ze zich van meer werk.

Advertenties

The General

Op oudejaarsavond vergast Een de kijker op slapstick uit de oude doos, zoals dat heet. De trailer die ons moest overtuigen de televisie te laten aanstaan, werkt: ik wil meteen kijken. Ik was als jonge knaap al gek van oude zwart-wit films op zaterdagnamiddag (op de BRT in de jaren tachtig). Sterren als Gregory Peck, Cary Grant, James Stewart, Katharine Hepburn, Audrey Hepburn, Fred Astaire en Ginger Rogers waren de idolen uit mijn jeugd. Dus deze oude film van Buster Keaton kan niet missen.

Na enkele uren achter de computer, vind ik het welletjes voor een zesjarige. ‘Kom eens kijken, ze geven een grappige film op televisie,’ dat hoop ik tenminste. Het blijkt zelfs een stomme film te zijn. Dat moet dus gauw nog even uitgelegd worden. Vroeger was er geen geluid bij de film en werd er tussen de scènes tekst en uitleg gegeven om iets meer te vertellen. Muziek was er in principe ook niet bij, behalve wat begeleiding door een pianist in de cinemazaal. In deze moderne versie geeft de muziek van Joe Hisaishi wat extra spanning en diepgang.

De jeugd van nu heeft blijkbaar niet de minste moeite met een film in zwart-wit. Het enige storende is dat kleine Arq de teksten nog niet kan lezen. Daarbij help ik hem dan even. Hier en daar is een woordje uitleg wel gepast. De jongen heeft uiteraard nog nooit gehoord over de Amerikaanse Burgeroorlog. In enkele simpele termen probeer ik toch iets zinnigs over het verhaal te vertellen.

De humor zelf werkt wel. Na enkele minuten begint het behoorlijk grappig te worden. Nog wat later liggen we allemaal in een deuk. De simpele maar zo doeltreffende grappen van Buster Keaton blijken na tachtig (80!) jaar nog altijd even fris. Kleine Arq heeft met nog geen enkele film zo hard gelachen.

2007 in beelden

In De Standaard zit vandaag een extra bijlage met dé beelden van het voorbije jaar. Een mooi staaltje van degelijke journalistiek. Alle redacteurs van de krant kiezen een pakkend beeld uit het voorbije jaar. Dat levert een erg gevarieerd overzicht van sleutelmomenten uit 2007. Het gaat van mooie, esthetische foto’s tot harde en grauwe nieuwsbeelden. De ene journalist kiest voor een ontroerend gegeven, een andere kiest uit zijn vakgebied. Naast grappige en vertederende plaatjes, vind je onthutsende of straffe foto’s die tot nadenken stemmen.

Niet alleen geeft de keuze van tientallen journalisten een ruime kijk op de wereld. De persoonlijke tekstjes bij de beelden laten een andere kant van de journalisten zien. Ze tonen dat het ook maar mensen zijn, met een eigen mening en een eigen kijk op onze samenleving. Net daarin ligt de meerwaarde van deze bijlage. Dit is journalistiek op zijn best.

Wel vreemd dat de marketing manager van het jaar er niet aan heeft gedacht dit wat beter te verkopen. In elk geval is er op de site geen spoor te bekennen van dit indrukwekkend stukje journalistiek.

ADSL voordelen, voor en na

Onlangs heeft Belgacom de voordelen van het ADSL abonnement aangepast. Waarschijnlijk om de klanten beter te dienen, zo gaat dat tegenwoordig. Vermits de klant langs geen kanten op de hoogte wordt gehouden over zulke operaties moet hij het maar ontdekken wanneer hij van zijn voordeel wil profiteren, door bijvoorbeeld de iTunes code op te halen. Dat is altijd een heel gedoe geweest en telkens is het zoeken naar de juiste plek in Belgacom e-Services. Daar is geen spoor te bespeuren van de verwachte code. Na wat klikken hier en daar, daagt het besef dat je nu kan kiezen uit drie verschillende voordeelpaketten: b-music, b-photo en b-mix. (Die b staat voor Belgacom en doet weer erg denken aan al die i-producten die de markt overspoelen sinds Apple de iMac bedacht, maar dit geheel terzijde.)

Goed, dan moeten we die paketten eens bekijken voor ADSL GO.

  1. Het b-photo pakket geeft je elke twee maanden vijftig foto’s. Dat kost bij extrafilm zowat vijf euro. Niet bijzonder als voordeel, maar mooi meegenomen. Op twee maanden maak je makkelijk vijftig leuke foto’s. En geraak je er niet, dan kan je altijd wat extra foto’s bestellen om weg te geven.
  2. Het b-music pakket geeft je elke twee maanden een iTunes code waarmee je tien liedjes kan downloaden. Dat kost bij de iTunes Store al snel 9,90 euro. Economisch gezien is dit voordeel interessanter. Tel daar nog vier gratis concerten bij en dat klinkt als muziek in de oren. Tot je beseft dat die concerten slechts opnamen zijn die je achteraf kan beluisteren. Van misleiding gesproken.
  3. Het b-mix pakket is een combinatie van 50 foto’s, 10 liedjes, 4 concerten en 2 games. Dat alles over een periode van zes maanden. Vermits die games alleen op pc draaien is deze janboel geen optie!

Extra ‘voordeel’ is dat je dit voordeelpakket om de zes maanden kan veranderen. Het komt er eigenlijk op neer dat je het elk half jaar opnieuw zal moeten activeren. Want zo zijn ze wel bij Belgacom, als je zelf niets onderneemt, krijg je niets. En zij zullen je niet erg helpen.

Als ik dat allemaal vergelijk met wat ik had, ga ik er flink op achteruit. En dat terwijl in onze buurlanden de prijzen van breedband blijven zakken. Vroeger kreeg ik tien liedjes en twintig foto’s per twee maanden. Nu krijg ik ofwel geen foto’s kwijt, ofwel geen liedjes. En ik krijg er niets bijzonders voor in de plaats. Dat heet dan de klanten beter dienen.

Voor deze veranderingen kon ik nog van voor-delen spreken. Maar hoe moet ik die voor-delen na de veranderingen noemen?

Minder kost meer

In de kast geraakt het oude Minolta reflextoestel stilaan bedolven onder een dikke laag stof. Sinds de komst van de digitale fotografie met het gebruiksgemak en alle fantastische mogelijkheden die daarmee gepaard gaan, kijkt er niemand nog om naar dat goede ouderwetse fototoestel. Het komt er gewoon niet meer van. Nochtans zit er een goed objectief op en kochten we lang geleden een extra objectief om lekker dichtbij te zoomen met de bedoeling National Geographic foto’s te maken. Sinds Sony een eigen digitaal reflextoestel in het gamma heeft, waar die objectieven op passen, hou ik de prijzen een beetje in de gaten.

Ondertussen kost de Sony DSLR-A100KB ongeveer 600 euro. Dat komt stilaan in de buurt van mijn budget. Zeker als je bedenkt dat een body alleen wellicht nog wat goedkoper is, je hoeft er dan per slot van rekening het objectief niet bij te betalen. Die prijzen blijken niet zo gemakkelijk te vinden. Onder de reflexfotografie vallen maar enkele producten onder de prijs van mijn uitverkoren sony. Tot ik plots ontdek dat de body, zonder objectief dus, méér kost dan het toestel mét objectief.

Sony DSLR A100 KB < Sony DSLR A100 KB body

600 euro < 680 euro

Dat is toch de wereld op zijn kop. Hoe kunnen we zo als consument de afvalberg verkleinen. Dat kost in dit geval tachtig euro extra! En we krijgen er minder voor. Is dat het resultaat van twee eeuwen kapitalisme en economische evolutie?