Hoe kranten de bal blijven misslaan

Gisteren liepen de kranten weer over van het politiek on-nieuws. Onbegrijpelijk waarom Het Nieuwsblad zijn stunt van enkele maanden geleden niet herhaalde. Toen kopte de krant nog ‘ça suffit’ op de frontpagina. Wat mij betreft is het nu écht wel genoeg. En veel medemensen zijn het met me eens, blijkt uit een onderzoek van zusterkrant De Standaard.

Wanneer maken we de politici eindelijk eens monddood? Wanneer gaan we het politieke nieuws beperken tot echt nieuws, wanneer er een beslissing is genomen bijvoorbeeld. Als ik die flauwe strategische spelletjes van de politici doorzie, waarom dan de journalisten niet? Want laten we wel wezen, maandag is er niets interessants gebeurd. Of gelooft iemand werkelijk dat onze politici na vijftien maanden plots wel een ‘geloofwaardige’ dialoog gaan starten. Komaan zeg!

Waarom blijven de kranten nieuws brengen dat niemand leest. Geef de politici de simpele boodschap dat ze voortaan iets moeten bereiken voor erover geschreven wordt. Er zal snel een en ander gebeuren.

Ondertussen zwijgt diezelfde krant in de papieren versie compleet over het feit dat we de aarde voor dit jaar hebben opgebruikt. Is dat dan niet belangrijk? Wat mij betreft was dat het grote nieuws van de dag. En daarin ben ik gelukkig niet alleen. Want vandaag blijkt dat net dat artikel het meest werd gelezen op de site van Het Nieuwsblad, op het bericht over een fatale vrijpartij op het spoor na. Moet ik nog meer zeggen?

Wat een lef!

Onze Olympische atleten krijgen de laatste dagen bakken vol kritiek omdat ze te weinig medailles hebben behaald. Wie zijn die pippo’s die daar commentaar op hebben? Wat zijn zij eigenlijk waard. Uiteindelijk kampen die sporters wel met de absolute wereldtop. Het blijft mij persoonlijk verwonderen dat de Belgen alweer met medailles naar huis komen.

Het geeft toch weer te denken over de mentaliteit van de moderne mens. Wat is er toch mis met de leuze ‘meedoen is belangrijker dan winnen’? Als je met de wereldtop mag meestrijden, blijft dat toch wel gelden, zou ik denken. Maar ja, we zijn een maatschappij geworden waar presteren het allerbelangrijkste is. En we werpen nog liever een schaduw op die twee fantastische medailles, dan simpelweg te genieten van het feit dat we ze toch mooi behaald hebben. Kunnen die kritikasters echt niet een weekje wachten om een bilan op te maken? Is het echt te veel gevraagd om onze topsporters eerst even te feliciteren voor hun schitterende prestaties, hen even te laten bekomen van de enorme druk van de voorbije weken?

Nee, blijkbaar niet. Er mag niet volop gefeest worden, Ze zetten nog liever een flinke domper op de feestvreugde. Wat een ondankbare mensen. Je moet het maar durven.

De tegenstelling in Wall-E

In de prachtige film Wall-E van de onovertroffen animatiestudio Pixar, staat de liefde tussen twee robots centraal. Zevenhonderd jaar nadat de mensen onze door afval geteisterde planeet zijn ontvlucht, blijft de kleine afvalrobot Wall-E naarstig verder opruimen. Hij heeft vriendschap gesloten met een kakkerlak en slijt de eenzame uurtjes voor de televisie. De beelden van een romantische film maken eigenaardige gevoelens los bij deze lieflijke robot. Die gevoelens exploderen wanneer EVE, een verkennerrobot die op aarde vegetaal leven zoekt, op zijn werkterrein verschijnt.

Hoewel het liefdesverhaaltje hier duidelijk centraal staat, kan je onmogelijk naast de maatschappijkritiek kijken. Niet alleen hebben de mensen onze planeet vol afval gedumpt, ze hebben de planeet ook in de steek gelaten en doen nu lustig verder op een groot ruimteschip en vervuilen langzaam de ruimte. De mensen zijn ondertussen luie en lusteloze papzakken geworden die zich verplaatsen met behulp van zweeftoestellen en zich slaafs laten bedienen door robots. Het ergste is dat dat beeld me nog niet eens zo vreemd lijkt. We lijken stilaan minder en minder in staat om het zonder gadgets en elektronische snufjes te stellen. En we bewegen almaar minder.

Ik heb eigenlijk zelden zo’n intriest toekomstbeeld gezien in een film. Vaak zijn het duistere en grauwe beelden. Hier straalt alles een ijle en cleane sfeer die me veel onaangenamer lijkt dan pakweg Bladerunner. Het bewijst dat Pixar niet moet hebben van platte commercie. Ook het feit dat deze film aanleunt bij de stomme film en voor de kleinsten best moeilijk te volgen is, toont het lef van deze onderneming. En toch is ook deze film een op en top commercieel product. De pers wordt listig bespeeld om lovende kritieken uit te lokken. Schoolgerief en speelgoed van Wall-E is overal vlot te krijgen. En zo blijft de commerciële realiteit het halen van de goedbedoelde ideologie. Resultaat is dat over enkele jaren de rommelmarkten en storten overspoeld worden door afgedankt Wall-E speelgoed. Wie dat moet opruimen is nog niet duidelijk.

Patrick Janssen telt zijn centen

Nee, het gaat niet om de burgervader van ‘t Stad. Patrick Janssen is een gewone man die moet rondkomen met 1.000 euro per maand. Twee jaar geleden verlaagde Electrabel zijn factuur omdat met de opengemaakte energiemarkt de prijzen spoedig zouden dalen. Nu krijgt de brave man plots de gepeperde rekening voorgeschoteld: 931,02 euro moet hij extra betalen.

Dat wil de man wel doen, maar niet zonder er een statement aan te hangen. Dus stapte hij naar de bank en vroeg er 93100 muntjes van één eurocent. Daarmee wil hij zijn factuur maandag ter plaatse gaan betalen. Zie het maar als een ludiek protest tegen de macht van het grote geld en het kapitalisme.

Dat hij met zijn drie kruiwagens vol munten nog twee cent te weinig zal hebben, deert hem niet. Hij vertrouwt erop dat ze hem niet kunnen dwingen die ook te betalen. Daar ben ik dan weer niet van overtuigd. Van Electrabel heb ik al heel wat straffe zaken gehoord. Als hij zich bedenkt, wil ik die twee cent best komen brengen, gratis en voor niks.

Jong geleerd?

Scholen zijn veel bewuster en vooral veel actiever bezig met het milieu en ecologische projecten dan in mijn tijd (wat vliegt die toch!). Zo is de dikke truiendag een jaarlijks evenement geworden. Wordt op school het afval gescheiden, raadt de school aan zoveel mogelijk herbruikbare verpakkingen te gebruiken en worden regelmatig leuke leerrijke projecten opgezet over het milieu. In wezen is het niet meer dan normaal. Want ook dat hoort tot de opvoeding van onze opvolgers. Jong geleerd is oud gedaan.

Maar is dat wel zo? Ik herinner me goed dat het milieu in de jaren zeventig net zo goed heel wat aandacht kreeg op school. Toen doken de eerste rampberichten op over de eindigheid van onze brandstoffen en de gevolgen van onze verslindende levensstijl. Wie kent er nog de televisiereeks ‘De kat’? Dat ging principieel over niets anders dan het milieu. Dus wat mij betreft heeft mijn generatie het milieubewustzijn toch ook meegekregen. Waarom loopt er dan nog altijd zo veel mis? Waarom is er nog niets veranderd? Eigenlijk is het sindsdien enkel erger geworden. Zijn onze leiders wellicht te oud? Of is mijn generatie ‘De kat’ vergeten?

Wellicht is het simpeler dan dat. Onze wereld wordt gedreven door de economie (lees hebzucht). En wie interesseert zich voor economie? Juist, harteloze, genadeloze mensen die zich niets aantrekken van wie na hen komt. Of die naïef geloven dat een ander wel een oplossing zal bedenken (ja zulke mensen bestaan nog!).

Een lichtpuntje? Mijn generatie heeft wel veel over het milieu gehoord, maar er nooit actief wat mee gedaan. De huidige jeugd leer al doende over het milieu. Wordt het dan niet jong geleerd, oud gedaan, maar jong gedaan, oud geleefd?