Low Impact Man uit de startblokken

Na een fijn feestje is Low Impact Man begonnen aan een moedige poging om zijn ecologische voetafdruk te beperken tot een formaat waar we allemaal recht op hebben. Ter info: dat is zowat 1,6 hectare — de gemiddelde Belg soupeert zomaar eventjes 5,6 hectare op. Op zijn blog houdt L.I.M. supporters en andere geïnteresseerden op de hoogte. Met de nodige media-aandacht heeft hij vorige week zijn nobel project in gang gezet. Daarbij plaatst de man zelf al heel wat vraagtekens. En terecht. De media halen er vooral de sappige details uit en gaan enigzins voorbij aan het achterliggende grote verhaal. En dat is een zorgwekkend verhaal dat simpelweg te weinig aandacht krijgt.

Zoals L.I.M. zelf aangeeft is het reduceren van onze voetafdruk slechts een kleine stap. En net daar wringt het schoentje. Alle oplossingen — of beter gezegd, alle stappen in de goede richting — om de aarde te redden hebben die eigenschap. Het lijkt telkens maar een druppel op een hete plaat en bijgevolg niet erg nuttig. Het tegendeel is echter waar. Elke beetje helpt en is broodnodig. Onze huidige samenleving zit veel te complex in elkaar om een mirakeloplossing mogelijk te maken. Niemand kan de machinaties van onze maatschappij zomaar aanpassen. Daar is zelfs honderd dagen politieke moed kansloos tegen. Er bestaan te veel complexe systemen die te lang bestaan en op korte termijn winst opleveren, dat het onmogelijk lijkt om het tij te keren.

Het pijnpunt in de hele zaak is dat we zo gewoon zijn om ten koste van onze leefomgeving winst te maken, dat we niet meer door hebben dat het ons in werkelijkheid veel meer kost dan het opbrengt. We zijn vreemd genoeg jarenlang — eeuwenlang zelfs — zo naïef geweest te geloven dat er zoiets als economische groei bestaat. Die bestaat enkel dankzij het verval van het milieu. Velen van ons beseffen dat ondertussen wel. Er bestaan zelfs economen die van die wetenschap doordrongen zijn. Zo pleit Roefie Heuting al jaren om het BNP (Bruto Nationaal Product) te vervangen door het DNI (Duurzaam Nationaal Inkomen). Ik durf echter te betwijfelen of Heuting dat zelf nog zal meemaken

Een mens zou van minder neerslachtig worden. En net daarom is een initiatief als dit een welkome opsteker. Voor de mensen die iets voor ons klimaat willen doen, is het alvast een hart onder de riem. In voel me al veel minder alleen. Uiteindelijk moet de mentaliteit van de mensen veranderen. Een goed voorbeeld kan soms wonderen doen.

Bedankt Low Impact Man!

Led the lights shine at home

Philips koopt al een tijdje allerlei bedrijfjes op die iets met LED technologie te maken hebben. De bedoeling is uiteraard om al die verzamelde kennis in te zetten om de verlichtingsmarkt grondig te vernieuwen en meteen als marktleider positie in te nemen. Groot probleem tot nog toe was dat LED lampen geen erg aangename kleur geven, en dat ze een eigen fitting of armatuur nodig hebben. Dat betekent dat je voor een ledlamp een toegeving moet doen op gezelligheid en er meteen een armatuur bij moet nemen. Dat maakt zo’n dingen weinig aantrekkelijk, duur en bijgevolg weinig succesvol. Dat verklaart ook waarom de meeste ledlichtjes voorkomen in zaklampen, voor buitenverlichting, in de traphal of in grote gebouwen.

Nochtans staat de spaarzaamheid van die lampen buiten kijf. Er moest dus wel verandering in komen. Met de onlangs op de Frankfurtse beurs Light+Building voorgestelde Master led lamp lijkt het tij eindelijk te zullen keren. Al moeten we nog even geduld oefenen. De Master led lamp past weliswaar in een klassieke fitting, ze is voorlopig enkel bestemd voor de horeca. Wellicht speelt het huidige prijskaartje daarin een rol. Ik zie niet veel mensen 40 euro neertellen voor een energiezuinige lamp. Zeker niet als je bedenkt dat ruim een jaar geleden de gratis spaarlampen nauwelijks werden opgehaald!

Voor de milieubewuste consument is het dus nog even wachten op een goedkope versie die later dit jaar verwacht wordt. Hoop doet leven. En onze spaarlampen zijn nog lang niet aan vervanging toe…

Terug in de tijd met Wiki

Nee, ik heb geen dvd van Wiki de viking gekocht!

Uitgeverij Bertelsmann heeft het plan opgevat om een papieren versie van Wikipedia uit te geven! Hoe gek kan het toch lopen? Nu we eindelijk zo ver zijn dat we een handig alternatief hebben voor die archaïsche encyclopedie die in de kast staat te vergelen, wil deze uitgeverij de klok twintig jaar terugdraaien.

We gaan terug een statische encyclopedie in de kast zetten die al voor de aanschaf verouderd is. Weg alle mogelijkheden om bronnen te ‘linken’. Weg met geluid en video. Weg met de toegang naar up to date informatie. En dat nog los van het feit dat er slechts 50.000 van de 700.000 lemma’s in het boek opgenomen worden.

We krijgen dus weer bergen papier met geen enkel praktisch voordeel. Ondertussen worden de opgenomen informatie door professionals nagekeken op correctheid. Dus ook weg de objectief/subjectieve controle door gebruikers. Weg met de vrijheid van de gebruikers om de inhoud te verbeteren. Eerlijk gezegd hoop ik van harte dat dit project totaal mislukt. Het zou me verbazen als dit succes heeft…

De zingende pianist

Een paar dagen geleden belde een vriend me op met de vraag of we geen zin hadden om naar Gabriel Rios, Jef Neve en Kobe Proesmans te gaan kijken. Hij wist door mijn berichten op deze blog dat ik daar wel voor te vinden ben. Ik ben om een of andere onbekende reden vergeten verslag uit te brengen van het geweldige concert van deze heren dat we zowat een maand geleden mochten meemaken!

Alle beloften die her en der gemaakt werden, zijn allemaal ingelost. Dit trio kan werkelijk voor een ontspannend avondje vol fantastische muziek zorgen. Gabriel Rios ontpopte zich in zijn bindteksten zowaar tot een stand-up comedian die de zaal moeiteloos aan het lachen bracht. Hij was zelfs veel grappiger dan wat ik al van het beruchte Comedy Casino gezien heb.

Uiteindelijk was de combinatie tussen Rios en Neve een geweldig idee. Ik zou het best moeilijk vinden om een hele avond naar die typische sound van Rios te luisteren. En Pixie zou ik naar een solo (of trio) concert van Neve niet meekrijgen - na een tijdje vindt ze dat maar gepingel. Maar de wisselwerking tussen deze twee artiesten - ondersteund door Proesmans - gaf regelmatig vonken. Een van hun strafste nummers heb ik nadien nog op de radio gehoord. Verbazend hoe mak en slap dat klonk. Was ik even blij dat ik dat niet voor het concert had gehoord, want dan was ik misschien niet eens gegaan. Live mogen deze heren er wel wezen. Wat Jef Neve allemaal met die piano uithaalde vond ik prettig om te zien. Af en toe kroop hij als het ware in zijn piano om aan de snaren te trekken of ze tegen te houden, met een heel aparte klank als resultaat. Prachtig!

Het moment dat me zal bijblijven was wanneer Pixie tijdens een sublieme solo van Jef Neve plots opmerkt dat hij meeneuriet met zijn piano. Als jazzliefhebber heb ik dat natuurlijk al vaker gehoord. Voor Keith Jarrett was het na een tijdje haast een handelsmerk om mee te zingen op zijn liveplaten. Luister hier maar eens naar:

Na een poos vind je dat meezingen niet meer zo apart natuurlijk. Toch vind ik dat het alleen de allergrootste pianisten gegeven is om dat te doen. En dan alleen bij nummers waar dat bij past. Jef Neve voldoet aan beide voorwaarden.

Dag van de aarde

Vandaag is het dag van de aarde en dus het moment om even stil te staan op onze blauwe planeet. Niet dat ik dat zelden doe, wel in tegendeel. Ondanks de rotvaart waarmee onze samenleving blijft voort tollen, vinden we regelmatig momenten om tot rust te komen. Vaak zorgen net die uitgebreide rustpunten ervoor dat het leven ons even later weer tot haast en spoed noopt. Dat maakt dat we nadien weer echt van onze rust genieten. Zo voedt de rust de spoed en omgekeerd. Zolang dat evenwicht er is, ben ik best tevreden.

De dag van de aarde is wel het moment om ons ook over het grote geheel te bezinnen. Over hoe dankbaar we mogen zijn dat de aarde ons al die rijkdommen biedt. Over hoe mooi de natuur kan zijn. Daarvan ben ik door de activiteiten op de bouwgrond de laatste tijd heel erg doordrongen. Ongelooflijk hoeveel wilgen ik de laatste tijd ’spot’ sinds ik wilgentakken ben gaan snoeien. Vlaanderen lijkt wel het paradijs voor de wilgensnoeier.

Ook de vele uurtjes die ik heb besteed aan het opruimen van ons eigenste stukje aarde, hebben me ondertussen dichter bij de natuur gebracht. En zo groeit de overtuiging dat het bouwen van een ecologisch huis de meest zinvolle actie is die ik kan ondernemen. Daarmee zullen we onze CO2 uitstoot en onze voetafdruk op de aarde nog kunnen verkleinen. Door daarover te vertellen hoop ik dat meer mensen ons voorbeeld zullen volgen. Dat is de boodschap die ik voor de wereld heb achtergelaten op google/earthday08.