Stad versus platteland

Nu Batibouw in het teken staat van duurzaam bouwen lijkt plots iedereen goed bezig te zijn. Nochtans zie ik meer dan genoeg gebouwen verrijzen die slechts minimaal voldoen aan de duurzaamheidsprincipes. Natuurlijk, het zijn slechts principes die je nooit allemaal kan toepassen. Zo is een van de eerste stellingen meestal om in de stad te bouwen. Het platteland wordt steeds meer als een taboe beschouwd. Vraag is enerzijds waar er in Vlaanderen nog echt platteland te vinden is. Aan de andere kant wordt het stilaan onbetaalbaar voor de modale burger om een stuk grond van 10 are of meer te verwerven.

De stelling moet wellicht meer beschouwd worden als een politiek correcte uitspraak. In een ideale samenleving lijkt het me inderdaad best om de beschikbare ruimte optimaal te benutten. Zo’n ideale wereld zou natuurlijk een aantal uitstekende urbanisten kennen, die onze wereld zouden voorzien van een fantastisch uitgekiende planning. Zo zouden er concentraties van comfortabele en energiezuinige woningen komen, omringd door prachtig aangelegde parken. Woningen en natuur zouden intrinsiek met elkaar verweven worden. In die ideale wereld wordt er uiteraard geen vuilnis in de parken achtergelaten, werken mensen honderd meter verderop in een even mooi ingeplant kantoorgebouw, is de buurtwinkel in ere hersteld en wérkt het openbaar vervoer.

Zoals met alle politiek correcte uitspraken geldt ook in deze dat de realiteit niet strookt met de stelling. Vroeger vond ik ook dat je kind best af is in de buurtschool. Tot die kinderen er zijn en de buurtschool minder dan tien procent Nederlandstalige kinderen blijkt te tellen. Dan laat je de politieke correctheid meteen voor wat het is, een ideaal dat niet bestaat.

Met de stelling dat je beter in de stad of de dorpskern bouwt, is het net zo. We wonen ondertussen al vijftien jaar in de stad, in een gebouw van meer dan honderd jaar, dat er wellicht nog honderd zal meegaan. We hebben wat extra geïsoleerd, we hebben hier en daar wat gerestaureerd en enkele aanpassingen doorgevoerd. Eerlijk gezegd zijn we er altijd gelukkig geweest. Maar de kinderen spelen zelden in de tuin, ik moet toch met de auto naar mijn werk, de buurtwinkels beperken zich tot Turkse ‘specialiteiten’ (zelfs voor een ‘multiculturele’ Belg is dat van het goede te veel).

Kortom, we hebben in de stad steeds minder te zoeken. De natuur trekt ons steeds meer aan. Uiteindelijk zullen we in een dorp de wagen minder hoeven te gebruiken. Met onze lage energie woning zullen we minder verbruiken dan nu. Maar wat veel belangrijker is, de kinderen zullen in een open ruimte en een gezonde omgeving kunnen opgroeien, niet langs alle kanten besloten door muren, gebouwen en industrie. Ze zullen naar school kunnen fietsen in plaats van met de auto gevoerd te worden. De tuin zal elke dag uitnodigen om erin te spelen en het huis zal baden in daglicht en een rustgevend uitzicht bieden.

Duurzaam leven is meer dan duurzaam bouwen.

Advertenties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: