Ciao P.

De voorbije week is behoorlijk anders uitgedraaid dan gepland. De begrafenis van een vriend van je schoonouders is vaak niet veel meer dan een formaliteit. Doorgaans ken je die mensen niet erg goed. We wisten bovendien al langer dat P. met de gezondheid sukkelde. Zijn plotse overlijden verrastte wel, maar kwam niet helemaal onverwacht. In zekere zin was het ook een verlossing, voor hem en L., zijn echtgenote.

Uiteindelijk kende ik P. al behoorlijk lang. Als goede vrienden van mijn schoonouders heb ik P. en L. in dezelfde periode leren kennen als Pixie zelf. Ik weet nog dat we soms op zaterdagavond beslisten thuis te blijven omdat P. en L. zouden langskomen. Een avondje met ‘oude knarren’ vonden we als studenten vaak boeiender dan het uitgaansleven. En zeker zo met P. erbij. In die jaren was hij nog echt levenslustig en hij besmette me met zijn passie voor muziek…

In die periode was ik meer geboeid door strips en grafische kunst dan muziek. Maar P. bracht me in contact met de blues en de jazz. Als hij interessante platen vond op rommelmarkten bracht hij er af en toe voor ons mee. Voor mij opende hij een wereld die ik later met plezier zelf verder heb verkend. Toen Pixie en ik tangodansten, kwam P. af met een lijstje van de beste tangomuzikanten. Toen Pixie en ik salsalessen volgde, bezorgde hij ons een lijstje met de beste latin artiesten. Het was typisch voor P. om zijn passie voor muziek te delen met al wie daarvoor open stond. Hij heeft me nog het meest verrast door ooit een keertje onze piano uit te proberen. P. kon echt geweldig blues improviseren. Op dat moment speelde hij al een tijdje geen piano meer, maar dat kon je er absoluut niet aan horen. P. was een muzikaal natuurtalent. Zo goed heeft die piano nooit meer geklonken…

Tijdens de begrafenisplechtigheid werd het leven van P. in een notendop verteld. Daar heb ik verschillende zaken gehoord die ik niet wist van hem. Kende ik P. dan niet? Eigenlijk wel, ik kende hem zoals hij echt was. Passioneel bezig met muziek, maar ook met de mensen uit zijn omgeving. P. was altijd bereid wat tijd door te brengen met de mensen. Ik ben hem ooit tegengekomen in de stad, waarna we prompt in een donkere kroeg een uur of wat hebben zitten babbelen. P. was ook de man van de grappige wenskaarten die bij geen enkele verjaardag ontbraken. De in principe saaie kaarten werden met een kwinkslag en een spitsvondige woordspeling opgevrolijkt. Want P. was een levenslustig iemand. Hij kon intens van het leven genieten en deed dat ten volle. De enkele keren dat ik bij hen op bezoek kwam, kon hij het niet laten wat platen op te zetten. Steevast moesten de buren meegenieten, want bij P. moest de muziek goed te horen zijn. Zo heb ik Elmo Hope en Mose Allison ontdekt, nog altijd twee favorieten…

P. was ook de man van de tegenstellingen. Hij vond de vreemdelingen in België maar niks, maar hield van de muziek van over heel de wereld. Waar hij kon, legde hij contact met muzikanten om een potje te jammen. Hij vond België maar een dwaas land maar zou nergens anders willen wonen en verveelde zich vaak tijdens de overwintering in Spanje. Hij vond kinderen maar niks, maar vroeg steevast hoe het met onze kinderen was als hij ons tegenkwam. P. had alles om gelukkig te zijn, maar zag het leven steeds somberder in. Tot hij weer eens een bekende tegenkwam, dan begonnen zijn ogen te fonkelen en gaf hij altijd die stevige welgemeende handdruk…

Ik heb pas deze week beseft dat ik geen kennis, maar een vriend verloren heb.

Ciao P.

Advertenties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: