De wietboulevard

Onlangs heeft Gerd Leers, de burgemeester van Maastricht, besloten om de coffeeshops uit zijn stad te bannen. De overlast van de druggebruikers voor de buurtbewoners wil hij een halt toeroepen door de shops te verhuizen naar een ‘wietboulevard’ buiten de stad. Het is een belofte die hij maakte in de verkiezingsstrijd. Zoals het hoort, voert hij nu die belofte uit. Dat kan men alleen maar waarderen, een politicus die doet wat hij zegt, zo lijken er niet veel rond te lopen.

Dat nieuws werd in België meteen op veel kritiek onthaald. Uiteraard door politici die hypocriet genoeg zijn om hun eigen mislukte drugsbeleid onder tafel te vegen. Want daar komt het uiteindelijk op neer. In België mag men wel drugs bezitten voor eigen gebruik, maar ze niet kopen of verkopen. Tja, dan moet de Belg wel net over de grens in Nederland zijn waren aanschaffen. Dat wil toch zeggen dat België zijn problemen overhevelt naar het buurland. Dat het buurland daar dan gepast op reageert is niet meer dan terecht.

Dat de Nederlandse autoriteiten die coffeeshops uit hun stad bannen, lijkt me niet meer dan normaal. Maar de Belgische politicus Patrick Dewael en enkele van zijn collega’s denken daar blijkbaar anders over. Ze dreigen al meteen met juridische stappen om de burgemeester op andere gedachten te brengen. Een en ander zou volgens hen in strijd zijn met de Schengen akkoorden. Drugsproblemen moeten gezamelijk aangepakt worden, in overleg. Zou het niet kunnen dat mijnheer Leers het wachten op overleg al lang beu is?
Conclusie is dat Belgen vooral geen overlast van drugs willen hebben, maar dat de Nederlanders dat recht niet hebben. Waarop Dewael dat principe baseert, kan wellicht niemand uitleggen.

Het toont nog maar eens aan hoe moeilijk het voor de maatschappij is om met drugs om te gaan. Ondertussen wordt een van de ergste drugs schromelijk over het hoofd gezien. Alcohol maakt namelijk veel meer kapot dan ons lief is. Het grootste probleem daarbij is dat alcohol gebruiken op zich aanvaardbaar is voor de samenleving. Een leuk feestje of een gezellige avond gaan doorgaans gepaard met drank. Zelfs een goede maaltijd kan wel wat wijn verdragen. Daardoor wordt een verslaving vaak zelfs niet eens opgemerkt, niemand verbaasd zich erover dat er in gezelschap gedronken wordt. En het is moelijk uit te maken of iemand nu te veel drinkt of niet. Wanneer overschrijd je de grens van het aanvaardbare.

Een verslaving wordt op die manier vaak te laat opgemerkt. Erover praat ligt bovendien nog altijd moeilijk. Tegen een goede vriend kan je het wellicht al eens opmerken. Verder moet je er een beetje op rekenen dat mensen volwassen genoeg zijn om dat in te zien. De realitiet is jammer genoeg niet zo. Verslaafden zijn niet meer in staat om hun probleem zelf aan te pakken. Je kan als buitenstaander dus niet echt iets ondernemen. Zeker niet zolang de ernst van het probleem niet vaststaat. Zelfs als gezondheidsproblemen zich manifesteren, is het moeilijk om de zaken juist in te schatten. Uiteindelijk kan een vriend je op die manier toch sneller ontvallen dan je verwacht. Zelfs al zie je de zaken de verkeerde kant uitgaan, wanneer het echt zover is, word je toch verrast.

Advertenties
  1. No trackbacks yet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: