Vanavond heb ik Heroes ‘live’ bekeken. Ik heb deze aflevering dus niet opgenomen op video, maar meteen gekeken. Tja, ik ben wel een beetje fan, deze serie spreekt me echt wel aan. Van het eerste seizoen heb ik geen enkele aflevering gemist en dat wil echt wel wat zeggen. Ik geef meteen toe dat ik wel te vinden ben voor het onmogelijke: mensen die kunnen vliegen, die de gedachten van anderen kunnen lezen, die zichzelf kunnen regenereren en noem maar op. Het heeft toch wel wat, die ondenkbare mogelijkheden en wat een pienter scenarist daarmee allemaal kan aanvangen. En dat was in het eerste seizoen meer dan de moeite. Ik heb me niet verveeld, vooral omdat de scenaristen duidelijk blijk gaven van gevoel voor humor. De verschillende plotwendingen bleven telkens behoorlijk verrassend en waren goed doordacht.
Toch heb ik nu al spijt dat ik gekeken heb. Niet vanwege de reeks hoor. Ik heb vooral spijt dat ik meteen heb gekeken, want daardoor heb ik meer reclame moeten slikken dan me lief is. Niet dat ik naar die reclame kijk. Ik ben niet gek. Maar het blijft enorm frustrerend dat zo’n uitzending om de haverklap onderbroken wordt. Hoe is het toch mogelijk dat we dat als mensheid blijven slikken. Ik weet al meteen het antwoord, het kost ons gewoon te veel om de dvd’s te kopen. Dus bekijken we toch liever de uitzending op televisie. Maar volgende week kijk ik in uitgesteld relais. Dan kan ik de reclame lekker wegspoelen en met een minimale onderbreking verder kijken. Niet ideaal, maar ik ga me niet blauw betalen om geen reclame te moeten zien, en dan nog, die dvd’s staan ook vol trailers voor andere rommel die me niet interesseert.
Ach, wat was het leven schoon, lang geleden, toen er nog geen reclame was…
