Minder kost meer

In de kast geraakt het oude Minolta reflextoestel stilaan bedolven onder een dikke laag stof. Sinds de komst van de digitale fotografie met het gebruiksgemak en alle fantastische mogelijkheden die daarmee gepaard gaan, kijkt er niemand nog om naar dat goede ouderwetse fototoestel. Het komt er gewoon niet meer van. Nochtans zit er een goed objectief op en kochten we lang geleden een extra objectief om lekker dichtbij te zoomen met de bedoeling National Geographic foto’s te maken. Sinds Sony een eigen digitaal reflextoestel in het gamma heeft, waar die objectieven op passen, hou ik de prijzen een beetje in de gaten.

Ondertussen kost de Sony DSLR-A100KB ongeveer 600 euro. Dat komt stilaan in de buurt van mijn budget. Zeker als je bedenkt dat een body alleen wellicht nog wat goedkoper is, je hoeft er dan per slot van rekening het objectief niet bij te betalen. Die prijzen blijken niet zo gemakkelijk te vinden. Onder de reflexfotografie vallen maar enkele producten onder de prijs van mijn uitverkoren sony. Tot ik plots ontdek dat de body, zonder objectief dus, méér kost dan het toestel mét objectief.

<

600 euro < 680 euro

Dat is toch de wereld op zijn kop. Hoe kunnen we zo als consument de afvalberg verkleinen. Dat kost in dit geval tachtig euro extra! En we krijgen er minder voor. Is dat het resultaat van twee eeuwen kapitalisme en economische evolutie?

Computers in lage versnelling

In Lowtech Magazine hekelt journalist Kris De Decker de beperkingen van de breedband technologie. Niet dat we al aan de grenzen zitten. De technologie kan best nog verder verbeterd worden. Maar die straffere mogelijkheden brengen zwaardere toepassingen met zich mee. Denk maar aan de gigantische toevloed van filmpjes op het web en de zware websites die met een inbelverbinding onmogelijk te bekijken zijn. Resultaat is dat het internet niet sneller is dan enkele jaren geleden, integendeel.

Iets gelijkaardigs gaat op voor computers en software. Waar ik ruim vijftien jaar geleden met Freehand en Photoshop leuke dingen deed op een Macintosh LC met 4MB (!!) werkgeheugen en een harde schijf van 40MB, vraagt een volledige installatie van Adobe Design CS3 liefst 4GB ruimte van de harde schijf en een werkgeheugen van minstens 500MB. Computers zijn -tig keren sneller en krachtiger dan toen. Een doorsnee huiscomputer kan wat megacomputers toen amper konden. Het nettoresultaat voor de gebruiker ligt daar echter verder onder. Want de applicaties zelf zijn ondertussen veel zwaarder en logger geworden.

Is het dan nu niet sneller? Natuurlijk wel. Vergeleken met vijftien jaar geleden, tenminste. Als ik de prestaties aftoets aan de vorige versie(s) is de snelheidswinst miniem. Vooral omdat heel wat zaken alweer verplaatst zijn naar andere paletten en menu’s. Zo wordt het voor de gebruiker almaar moeilijker zijn weg te vinden in de vele toeters en bellen die meestal slechts af en toe of zelfs nooit gebruikt worden. Ook hier plegen software ontwikkelaars een aanslag op de verbeterde computertechnologie. Waardoor de winst voor de eindgebruiker minimaal blijft. Ondertussen heeft de consument wel betaald voor een snellere computer en betere software.