Hoe kranten de bal blijven misslaan

Gisteren liepen de kranten weer over van het politiek on-nieuws. Onbegrijpelijk waarom Het Nieuwsblad zijn stunt van enkele maanden geleden niet herhaalde. Toen kopte de krant nog ‘ça suffit’ op de frontpagina. Wat mij betreft is het nu écht wel genoeg. En veel medemensen zijn het met me eens, blijkt uit een onderzoek van zusterkrant De Standaard.

Wanneer maken we de politici eindelijk eens monddood? Wanneer gaan we het politieke nieuws beperken tot echt nieuws, wanneer er een beslissing is genomen bijvoorbeeld. Als ik die flauwe strategische spelletjes van de politici doorzie, waarom dan de journalisten niet? Want laten we wel wezen, maandag is er niets interessants gebeurd. Of gelooft iemand werkelijk dat onze politici na vijftien maanden plots wel een ‘geloofwaardige’ dialoog gaan starten. Komaan zeg!

Waarom blijven de kranten nieuws brengen dat niemand leest. Geef de politici de simpele boodschap dat ze voortaan iets moeten bereiken voor erover geschreven wordt. Er zal snel een en ander gebeuren.

Ondertussen zwijgt diezelfde krant in de papieren versie compleet over het feit dat we de aarde voor dit jaar hebben opgebruikt. Is dat dan niet belangrijk? Wat mij betreft was dat het grote nieuws van de dag. En daarin ben ik gelukkig niet alleen. Want vandaag blijkt dat net dat artikel het meest werd gelezen op de site van Het Nieuwsblad, op het bericht over een fatale vrijpartij op het spoor na. Moet ik nog meer zeggen?

Wat een lef!

Onze Olympische atleten krijgen de laatste dagen bakken vol kritiek omdat ze te weinig medailles hebben behaald. Wie zijn die pippo’s die daar commentaar op hebben? Wat zijn zij eigenlijk waard. Uiteindelijk kampen die sporters wel met de absolute wereldtop. Het blijft mij persoonlijk verwonderen dat de Belgen alweer met medailles naar huis komen.

Het geeft toch weer te denken over de mentaliteit van de moderne mens. Wat is er toch mis met de leuze ‘meedoen is belangrijker dan winnen’? Als je met de wereldtop mag meestrijden, blijft dat toch wel gelden, zou ik denken. Maar ja, we zijn een maatschappij geworden waar presteren het allerbelangrijkste is. En we werpen nog liever een schaduw op die twee fantastische medailles, dan simpelweg te genieten van het feit dat we ze toch mooi behaald hebben. Kunnen die kritikasters echt niet een weekje wachten om een bilan op te maken? Is het echt te veel gevraagd om onze topsporters eerst even te feliciteren voor hun schitterende prestaties, hen even te laten bekomen van de enorme druk van de voorbije weken?

Nee, blijkbaar niet. Er mag niet volop gefeest worden, Ze zetten nog liever een flinke domper op de feestvreugde. Wat een ondankbare mensen. Je moet het maar durven.

De tegenstelling in Wall-E

In de prachtige film Wall-E van de onovertroffen animatiestudio Pixar, staat de liefde tussen twee robots centraal. Zevenhonderd jaar nadat de mensen onze door afval geteisterde planeet zijn ontvlucht, blijft de kleine afvalrobot Wall-E naarstig verder opruimen. Hij heeft vriendschap gesloten met een kakkerlak en slijt de eenzame uurtjes voor de televisie. De beelden van een romantische film maken eigenaardige gevoelens los bij deze lieflijke robot. Die gevoelens exploderen wanneer EVE, een verkennerrobot die op aarde vegetaal leven zoekt, op zijn werkterrein verschijnt.

Hoewel het liefdesverhaaltje hier duidelijk centraal staat, kan je onmogelijk naast de maatschappijkritiek kijken. Niet alleen hebben de mensen onze planeet vol afval gedumpt, ze hebben de planeet ook in de steek gelaten en doen nu lustig verder op een groot ruimteschip en vervuilen langzaam de ruimte. De mensen zijn ondertussen luie en lusteloze papzakken geworden die zich verplaatsen met behulp van zweeftoestellen en zich slaafs laten bedienen door robots. Het ergste is dat dat beeld me nog niet eens zo vreemd lijkt. We lijken stilaan minder en minder in staat om het zonder gadgets en elektronische snufjes te stellen. En we bewegen almaar minder.

Ik heb eigenlijk zelden zo’n intriest toekomstbeeld gezien in een film. Vaak zijn het duistere en grauwe beelden. Hier straalt alles een ijle en cleane sfeer die me veel onaangenamer lijkt dan pakweg Bladerunner. Het bewijst dat Pixar niet moet hebben van platte commercie. Ook het feit dat deze film aanleunt bij de stomme film en voor de kleinsten best moeilijk te volgen is, toont het lef van deze onderneming. En toch is ook deze film een op en top commercieel product. De pers wordt listig bespeeld om lovende kritieken uit te lokken. Schoolgerief en speelgoed van Wall-E is overal vlot te krijgen. En zo blijft de commerciële realiteit het halen van de goedbedoelde ideologie. Resultaat is dat over enkele jaren de rommelmarkten en storten overspoeld worden door afgedankt Wall-E speelgoed. Wie dat moet opruimen is nog niet duidelijk.

Zuurstof voor electrabel?

Mattias Van Wijnendaele heeft de indruk dat Electrabel ons (bloggers) in de gaten houdt. Duval Guillaume heeft met Breathe software ontwikkeld die opspoort hoe en waar bepaalde merken en bedrijven worden besproken op het internet. Vreest Mattias dat we dan moeten gaan opletten wat we schrijven? Is Breathe een soort big brother?

Dat lijkt me overdreven. Eerlijk gezegd ben ik best te vinden voor dit soort zaken. Het geeft meer gewicht aan de stem van de blogger. Wie een blog schrijft, hoopt toch dat zijn boodschap gelezen wordt? Breathe maakt het veel eenvoudiger voor bedrijven om die (positieve of negatieve) commentaren op te vangen en er iets mee te doen. Zolang daarbij de vrije meningsuiting niet in het gedrang komt, heeft dat dus vooral voordelen. Je kan er wel een paar kanttekeningen bij maken, maar zolang die gegevens niet tegen een blogger gebruikt worden, zie ik er geen graten in.

Het zou leuk zijn als de ergernissen waarover bloggers schrijven (maar waar ze zelf niets aan kunnen veranderen) worden gelezen door mensen die wel iets kunnen veranderen. Wat mij betreft mag Electrabel weten wat ik van hen denk. Maar raad eens? In een reactie op het bericht van Mattias vertelt David Hachez, een Breathe expert, dat Electrabel Breathe niet eens gebruikt (Waarom verwondert dat mij niet?) Die snelle reactie bewijst wel dat Breathe werkt…

Binnenkort is’t bioweek

Met onderstaand filmpje worden we aangespoord deel te nemen aan de bioweek:

Grappig bedoeld allemaal. Maar als lichte ‘milieufreak’ vraag ik me meteen af wat nu de beste manier is om aan de bioweek deel te nemen: de tractor? Of toch maar die kleine citroën? Een tractor lijkt me niet de meest milieuvriendelijke manier om aan de bioweek deel te nemen! Zelfs niet voor zo’n ‘flashy’ moderne bioboer. Kon men niets beters verzinnen?

En dat terwijl je tijdens de bioweek verschillende leuke fietstochten kan maken. Het vervoermiddel bij uitstek om van de bioweek een echte uitstap te maken. Op de web site staat een mooi overzicht van allerlei geweldige bioweekactiviteiten. Al vrees ik dat de fietstochten nog niet aan de kinderen besteed zijn. Dus houden we het bij een biomarkt en een bezoekje aan een biobedrijf. Wat precies moeten we nog uitvissen met de agenda erbij. Maar deelnemen zullen we, dan weten we meteen of die bioboeren echt zo flitsend zijn.