Reclame Aaaargh

Vanavond heb ik Heroes ‘live’ bekeken. Ik heb deze aflevering dus niet opgenomen op video, maar meteen gekeken. Tja, ik ben wel een beetje fan, deze serie spreekt me echt wel aan. Van het eerste seizoen heb ik geen enkele aflevering gemist en dat wil echt wel wat zeggen. Ik geef meteen toe dat ik wel te vinden ben voor het onmogelijke: mensen die kunnen vliegen, die de gedachten van anderen kunnen lezen, die zichzelf kunnen regenereren en noem maar op. Het heeft toch wel wat, die ondenkbare mogelijkheden en wat een pienter scenarist daarmee allemaal kan aanvangen. En dat was in het eerste seizoen meer dan de moeite. Ik heb me niet verveeld, vooral omdat de scenaristen duidelijk blijk gaven van gevoel voor humor. De verschillende plotwendingen bleven telkens behoorlijk verrassend en waren goed doordacht.

Toch heb ik nu al spijt dat ik gekeken heb. Niet vanwege de reeks hoor. Ik heb vooral spijt dat ik meteen heb gekeken, want daardoor heb ik meer reclame moeten slikken dan me lief is. Niet dat ik naar die reclame kijk. Ik ben niet gek. Maar het blijft enorm frustrerend dat zo’n uitzending om de haverklap onderbroken wordt. Hoe is het toch mogelijk dat we dat als mensheid blijven slikken. Ik weet al meteen het antwoord, het kost ons gewoon te veel om de dvd’s te kopen. Dus bekijken we toch liever de uitzending op televisie. Maar volgende week kijk ik in uitgesteld relais. Dan kan ik de reclame lekker wegspoelen en met een minimale onderbreking verder kijken. Niet ideaal, maar ik ga me niet blauw betalen om geen reclame te moeten zien, en dan nog, die dvd’s staan ook vol trailers voor andere rommel die me niet interesseert.

Ach, wat was het leven schoon, lang geleden, toen er nog geen reclame was…

Stad versus platteland

Nu Batibouw in het teken staat van duurzaam bouwen lijkt plots iedereen goed bezig te zijn. Nochtans zie ik meer dan genoeg gebouwen verrijzen die slechts minimaal voldoen aan de duurzaamheidsprincipes. Natuurlijk, het zijn slechts principes die je nooit allemaal kan toepassen. Zo is een van de eerste stellingen meestal om in de stad te bouwen. Het platteland wordt steeds meer als een taboe beschouwd. Vraag is enerzijds waar er in Vlaanderen nog echt platteland te vinden is. Aan de andere kant wordt het stilaan onbetaalbaar voor de modale burger om een stuk grond van 10 are of meer te verwerven.

De stelling moet wellicht meer beschouwd worden als een politiek correcte uitspraak. In een ideale samenleving lijkt het me inderdaad best om de beschikbare ruimte optimaal te benutten. Zo’n ideale wereld zou natuurlijk een aantal uitstekende urbanisten kennen, die onze wereld zouden voorzien van een fantastisch uitgekiende planning. Zo zouden er concentraties van comfortabele en energiezuinige woningen komen, omringd door prachtig aangelegde parken. Woningen en natuur zouden intrinsiek met elkaar verweven worden. In die ideale wereld wordt er uiteraard geen vuilnis in de parken achtergelaten, werken mensen honderd meter verderop in een even mooi ingeplant kantoorgebouw, is de buurtwinkel in ere hersteld en wérkt het openbaar vervoer.

Zoals met alle politiek correcte uitspraken geldt ook in deze dat de realiteit niet strookt met de stelling. Vroeger vond ik ook dat je kind best af is in de buurtschool. Tot die kinderen er zijn en de buurtschool minder dan tien procent Nederlandstalige kinderen blijkt te tellen. Dan laat je de politieke correctheid meteen voor wat het is, een ideaal dat niet bestaat.

Met de stelling dat je beter in de stad of de dorpskern bouwt, is het net zo. We wonen ondertussen al vijftien jaar in de stad, in een gebouw van meer dan honderd jaar, dat er wellicht nog honderd zal meegaan. We hebben wat extra geïsoleerd, we hebben hier en daar wat gerestaureerd en enkele aanpassingen doorgevoerd. Eerlijk gezegd zijn we er altijd gelukkig geweest. Maar de kinderen spelen zelden in de tuin, ik moet toch met de auto naar mijn werk, de buurtwinkels beperken zich tot Turkse ’specialiteiten’ (zelfs voor een ‘multiculturele’ Belg is dat van het goede te veel).

Kortom, we hebben in de stad steeds minder te zoeken. De natuur trekt ons steeds meer aan. Uiteindelijk zullen we in een dorp de wagen minder hoeven te gebruiken. Met onze lage energie woning zullen we minder verbruiken dan nu. Maar wat veel belangrijker is, de kinderen zullen in een open ruimte en een gezonde omgeving kunnen opgroeien, niet langs alle kanten besloten door muren, gebouwen en industrie. Ze zullen naar school kunnen fietsen in plaats van met de auto gevoerd te worden. De tuin zal elke dag uitnodigen om erin te spelen en het huis zal baden in daglicht en een rustgevend uitzicht bieden.

Duurzaam leven is meer dan duurzaam bouwen.