Sketchup

Ik heb een nieuwe passie ontdekt: Sketchup. Nee, niet ketchup maar Sketchup. Een gratis (!) applicatie van Google waarmee je drie dimensionale tekeningen kan maken. En dat is net wat ik nodig heb nu onze architect het eerste ontwerp voor ons huis klaar heeft. Met Sketchup kan ik dat ontwerp zelf uittekenen en van alle kanten bekijken. Het perfecte gerief dus om verder te plannen aan ons huis.

In Sketchup kan je eenvoudig blokken en vormen maken en die verplaatsen naar de juiste plaats of de vorm verder aanpassen door eraan te trekken of te duwen. Dat kan tot op de centimeter (of zelfs op de millimeter als je ver genoeg inzoomt) nauwkeurig gebeuren. Vervolgens kan je die vormen inkleuren, schetsmatig weergeven of zelfs structuren geven van bijvoorbeeld hout, stro, gras, stenen. Op die manier krijg je een goed idee van het toekomstige gebouw. Je kan het model laten ronddraaien en in of uitzoomen. Voorts kan je verschillende scènes vastleggen en als animatie afspelen.

Sketchup kan nog veel meer dan dat. De scène kan met een enkele klik voorzien worden van schaduwen. Het gaat zelfs zo ver dat je een locatie op aarde en de oriëntatie kan aangeven, zodat je de lichtinval van de zon op cruciale tijdstippen kan simuleren. Je kan dus perfect zien hoe het licht binnenvalt op 21 december om 12 uur. Of op 21 juni om 7 uur ’s morgens. Of op 21 maart om 13.30u om maar wat te zeggen. Zo weet ik nu al dat onze eetkamer en keuken in volle zomer ’s middags mooi in de schaduw liggen. En het dakterras zal een hele dag baden in het zonlicht. Leuk om ’s avonds nog wat buiten te zitten. In de winter zal de zon tot diep in de kamers kunnen doordringen en licht en warmte brengen. Fantastisch!

Gabriel Rios op tv

Omdat het niet altijd over Neve moet gaan, vermeld ik even dat deze week Gabriel Rios te gast is in het LUX-museum. Dat belooft alweer veel goeds. Al moet ik toegeven dat ik Neve compleet gemist heb. Als ik maar een paar minuten tijd had…

Er is zelfs meer, want deze week trapt Rios samen met Neve en Kobe Proesmans hun concertreeks af. Dat belooft de moeite te worden. Arq en Pixie zijn alvast een van die avonden van de partij. Daar hoor je later wel meer over. Wil je zelf een stukje meeproeven? Dat kan door dinsdagavond naar Exit op radio 1 te luisteren. Dan kan je meegenieten van een live optreden van het trio in de Radio 1 studio. Kom achteraf niet klagen dat je ‘t gemist hebt.

Van God los (en van Moby)

Sinds pdw ’Oh lordy’ (uit het nummer Natural Blues van Moby) als titel gebruikte voor zijn column, tolt het liedje almaar rond in mijn hoofd. Zijn column gaat over atheïsme en hoe het in onze samenleving steeds moelijker wordt om daar zonder zorgen van te genieten. Om de haverklap barsten nieuwe discussies los over religie en geloof. De laatste weken blijkt het creationisme ook onder de moslims de kop op te steken. Waarom verwondert me dat niet?

Nu, ik pleit meteen schuldig. Religie en geloof houdt mij de laatste tijd wel bezig. Ik heb vorige week in een berichtje over de ruimtevaart al hoopvol geopperd dat het wat mij betreft een goddeloze bedoening mag blijven daarboven. Wat niet wegneemt dat ik wel geloof in religieuze ervaringen. Ooit heeft een filosofisch aangelegd godsdienstleraar me uitgelegd dat religie stamt van het woord religiare, wat zoveel betekent als goed verbinden. Op een of andere manier heb ik dat altijd onthouden. Op die manier vond ik het woord religie best betekenisvol. Want af en toe maakt een mens wel dingen mee die de zaken in een ander perspectief plaatsen. Dan moet je vaststellen dat de mens niet zo veel voorstelt in de kosmos.

In die zin beschouw ik mezelf eerder als een soort pantheïst. Niet dat ik overal god in zie. Integendeel! Maar ik ben er wel van overtuigd dat alles met elkaar verbonden is. En dat we daar respect voor moeten hebben. Wie beseft dat de wereld een groot geheel is, wie doorheeft hoe de wereld in elkaar zit, kan daar voordeel uit halen. Dat kan zowel spiritueel als materieel zijn. Uiteindelijk is dat het doel van de wetenschap, achterhalen hoe de vork werkelijk aan de steel zit. En wat mij betreft is dat dus een religieuze bezigheid.

Dan is het niet meer zo moeilijk om God los te laten. En Moby ook, nu Stijn in mijn hoofd zit…

van god los

keer op keer werd mij dan weer gezegd
de rest is goed en jij bent slecht
je bent de slechtste van de klas
vaak genoeg werd mij dan weer beloofd
de heer geprezen, zij geloofd
je bent de traagste van de klas

van god los
laat nu toch die god los
er is niemand in de kosmos
‘t is zonde van de tijd
van god los
laat nu toch die god los
er is niemand in de kosmos
‘t is zonde van de tijd

duizend maal werd mij dan weer verteld
je gaat alleen maar voor het geld
je bent de duurste van de klas
terwijl dat zeker niet zo was
keer op keer werd mij dan weer gevraagd
of ik geloof in na vandaag
waarop ik zei dat er niets was

van god los
laat nu toch die god los
er is niemand in de kosmos
‘t is zonde van de tijd
van god los
laat nu toch die god los
er is niemand in de kosmos
‘t is zonde van de tijd, de tijd

van god los
laat nu toch die god los
er is niemand in de kosmos
‘t is zonde van de tijd
van god los
laat die god los
er is niets of niemand in de kosmos
‘t is zonde van de tijd, de tijd…

Tekst: Stijn Meuris

War of the worlds

Gisteren hebben we War of the Worlds op video bekeken. Het gaat hier om een verfilming door niemand minder dan Steven Spielberg van het fantastische boek van H. G. Wells met Tom Cruise in de hoofdrol. Spanning en sensatie zijn dus wel verzekerd. En inderdaad, de speciale effecten zijn erg knap gemaakt. Dat het hele gebeuren zich in onze tijd afspeelt, verhoogt de spanning en de betrokkenheid alleen maar. Dat het hoofdpersonage in de film plots een gescheiden man met twee kinderen is, zullen we ook maar toeschrijven aan de dichterlijke vrijheid bij het ‘moderniseren’ van deze historie.

Met het talent van de cineast en de acteurs worden we al snel in de helse gebeurtenissen meegezogen. Dat er hier en daar zaken niet kloppen zien we eerst nog door de vingers. Maar het wordt alleen maar erger. Halfweg de film gaat het grandioos de verkeerde kant uit. Van het hele verhaal van de geniale Wells blijft nauwelijks iets over. Behalve de oplossing voor het probleem. We hebben al lang niet meer zo gelachen bij de nabespreking van een film:

ARQ: ‘Ik denk dat de scenaristen het origineel ooit wel eens gelezen hebben.’

PIXIE: ‘Dan toch een jaar of tien geleden.’

ARQ: ‘Waarschijnlijk heeft een van de scenaristen als student ooit een bespreking geschreven.’

PIXIE: ‘Overgeschreven zul je bedoelen!’

ARQ: ‘Waarschijnlijk alleen maar gelezen…’

PIXIE: ‘Ik denk dat zijn broer de bespreking heeft gemaakt.’

ARQ: ‘Ofwel heeft een van de scenaristen ooit een samenvatting gelezen.’

PIXIE: ‘Ik denk dat hij op de trein ooit naast iemand heeft gezeten die het boek aan het lezen was.’

ARQ: ‘Of erover heeft verteld.’

PIXIE: ‘Volgens mij lag het boek alleen maar ergens in het lokaal waar het scenario is geschreven.’

ARQ: ‘Of in het gebouw ernaast!’

Papierwaren

Pixie gaat al eens graag bij Hema langs. Ze hebben daar wel wat spulletjes die af en toe van pas komen. Zelf hang ik dan regelmatig rond op de afdeling papierwaren. Op een vreemde manier bekruipt me dan telkens een zekere kooplust. Dan zou ik best allerlei spullen willen kopen terwijl ik ze niet echt nodig heb: papier, klasseermappen, stiften, lijm, plakband, noem maar op…

Dat zet me dan aan het denken hoe dat komt. Is het misschien de belofte aan een opgeruimd bureau die me bezig houdt? Want dat lukt zowel thuis als op het werk de laatste niet echt meer. Zelfs het virtuele bureau op mijn Mac blijft tegenwoordig maar aangroeien. Toch is het dat niet. Orde is aangenaam en praktisch, maar al bij al valt het wat dat betreft nog mee. Ik vind telkens snel wat ik nodig heb. En af en toe ruim ik weer eens alles deftig op. Het moet dus wat anders zijn.

Dan besef ik plots dat ik dat gevoel jaren geleden al had. Heeft het dan met mijn studententijd te maken, toen ik regelmatig in tekenwinkels materiaal ging zoeken voor opdrachten grafische vormgeving of modeltekenen? Zeker wel, maar het gaat nog veel verder terug. Al toen ik klein was keek ik net zo graag tussen papier en ander knutselgerei als naar het speelgoed. Toen was de keuze nog moeilijk: het was óf speelgoed óf tekengerief. Hoewel, dat is nog altijd het geval. Het hing toen wel af van mama of het mocht. Nu zou ik het best kunnen kopen, maar de tijd ontbreekt al te vaak om echt wat aan te vangen met het knustelgerief of het speelgoed. Dus keer ik doorgaans met lege handen terug.

Maar wat is het dan precies dat die kooplust activeert? Ik kan alleen maar bedenken dat ik verlang naar de kans die al dat gerief biedt om met een nieuwe lei te beginnen. Om op een blanco vel een nieuw verhaal te beginnen. Om op een leeg canvas aan een schilderij te beginnen. Gewoon het idee misschien dat alles nog mogelijk is, dat niets echt vastligt. Maar dan bedenk ik dat het niet geloven in een het lot wel erg diepe gedachten zijn bij een namiddagje winkelen….