Vlaamse of artistieke Vlaamse strip?

Volgend jaar mag Vlaanderen de honneurs waarnemen op het stripfestival van Angoulême. Het Vlaams Fonds der Letteren (VFL) werkt al hard aan de voorbereidingen van deze uitgelezen kans om de Vlaamse strip op de kaart te zetten. Naast een ‘café zonder bier’ (maar met strips) en een ‘Tour de Flandre’ (doorheen de stad) komt er een tentoonstelling met als thema de ‘nieuwe generatie’. Daartoe behoren talenten als Olivier Schrauwen, Pieter De Poortere, Philip Paquet, Brecht Evens en Stedho.

Blijkbaar heeft het VFL al verschillende uitgeverijen gecontacteerd om enkele Vlaamse strips te vertalen en uit te geven buiten onze landsgrenzen. Laat ze maar alvast beginnen met Boerke van Pieter De Poortere, dan hoeven ze enkel de kaft te vertalen. Net zo met het woordenloze Nachtdieren van Brecht Evens of Ooievarken van de onvolprezen Stedho. Aan de Engelstalige strips van Philip Paquet zal het VFL nog het meeste werk hebben, want van Engels hebben de Fransen niet veel kaas gegeten.

Dat in het voorlopige lijstje uitsluitend namen zitten die al steun genieten van het VFL is ergens niet verrassend. Maar het geeft toch te denken over de werking van het VFL. Ofwel is het VFL echt overtuigd van het unieke talent van de auteurs die het steunt, ofwel kent men de Vlaamse stripauteurs onvoldoende. En wat is dan precies het uitgangspunt voor het thema ‘nieuwe generatie’? Moet het daarbij om quasi-literair of artistiek werk gaan? Want alles welbeschouwd zijn de hierboven genoemde strips geen kaskrakers. Dat ze hun verdienste hebben – de ene al meer dan de andere – staat buiten kijf. Maar met tentoonstelling van een selectie kunstzinnige strips gaan we het niet redden. Zijn we dan nog altijd vies van commercieel leefbaar werk? Als het erom gaat de Vlaamse strip in de zoeklichten te plaatsen, zouden de muurtjes tussen het commerciële en artistieke circuit niet overeind mogen blijven.

Uiteindelijk zal het met zo’n thema moeilijk anders kunnen. De stripauteurs die commercieel haalbaar werk leveren horen doorgaans niet (meer) tot de nieuwe generatie. Ik denk aan kleppers als Marvano, Griffo, Bosschaert of Steven Dupré. Ze zijn allemaal niet meer van de jongsten. De jongere generatie die aan succesreeksen werkt, doet dat al te vaak onder de naam van oude coryfeeën en beschouwt het artistieke werk als een luxe uitstapje. Hoe dan ook zal het VFL veel getalenteerde stripmakers links moeten laten liggen. Eerlijk gezegd zou ik niet in hun schoenen willen staan…

Humo zonder cover

Deze week nog niet veel tijd gehad om tijdschriften te lezen. Vandaag eindelijk de Humo eens vastgepakt. Vreemd genoeg ontbreekt de cover. Wellicht zijn de kinderen er al mee aan de haal? Knutselgerief is altijd welkom voor die creatieve gastjes.Nee, blijkt even later, Pixie heeft de cover verduisterd vanwege de onsmakelijke prent die erop staat. Deze week heeft Humo het over bijna dood ervaringen. Niets beter volgens tekenaar Jeroom om dat te illustreren dan Poe-beer die Knorretje tot moes klopt met een hamer. Mogen wij als ouders het weer eens gaan uitleggen, dat Humo om te lachen is. Ach, misschien moeten we het maar doen. Dan koopt de volgende generatie tenminste een beter blad. Dat niet om te lachen is, of waar je ternminste niet hoeft uit te leggen dat het maar om te lachen is. Geef mij liever echte humor.

Fog, in naam van de zoon

De intelligente detectivereeks Fog wordt langzaamaan een klassieker. Roger Seiter schrijft behoorlijk intense verhalen waarin verschillende intriges door elkaar lopen. Je verveelt je met deze reeks geen moment. Je weet wel dat de verschillende personages vroeg of laat met elkaar te maken zullen hebben, maar Seiter kan de verhaallijnen tot in het laatste stuk mooi gescheiden houden. De historische achtergrond verweeft hij met kennis van zaken in zijn vertelling.
Tekenaar van dienst Cyril Bonin kan zijn karakters ontzettend goed typeren. Zelfs met dramatische perspectieven blijven de figuren herkenbaar. En dan die tekenstijl, gewoonweg uitmuntend. Bonin tekent erg precies, elke prent zit piekfijn in elkaar, alle verhoudingen kloppen. En de stijl zit ook goed. Een beetje een moderne variant van de art nouveau, met eerder hoekige krullen. Verbazend hoe het spontane effect overeind blijft in het eindresultaat. Een aanrader.

Kalender puur natuur

Rond de jaarwisseling worden allerlei kalenders her en der ongevraagd opgedrongen. Is het niet bij de Chinees om de hoek met amateuristische prenten op rijstpapier, dan wel zeker bij de garagist met een reeks oersaaie foto’s van vlotte bolides. Alsof die een plaatsje aan de muur waard zijn. Ook de jaarlijkse bijdrage van humo kan me zelden bekoren. De goedgemaakte foto’s van bv’s in geestige poses zijn best leuk om eens naar te kijken, maar een maand is wel lang.

Veel kalenders zijn ook behoorlijk groot ten opzichte van de kwaliteit. Ze denken allemaal wel de beste exemplaren aan te bieden. Geef mij dan maar de kleine praktische kalender die het drukkerscollectief De Wrikker aan zijn klanten aanbiedt. Het is een tafelmodel zodat het mooi past op je bureau, waar die kalender het meest van nut is. Aan de ene kant heb je een overzicht per week waar net genoeg plaats is om de belangrijkste zaken te noteren. De andere kant richt je vanzelfsprekend naar de klanten (of collega’s) die tegenover je zitten. Daarop vind je dit jaar voor elke maand een natuurfoto, gemaakt door fotografen van Natuurpunt, met een woordje uitleg. Het brengt alvast wat rust op mijn bureau.

Zo laat het drukkerscollectief op een mooie manier weten waar het voor staat. De natuur is nu eenmaal een centraal thema voor de drukkerij. Ze hanteren een verantwoord drukproces en geven de voorkeur aan gerecycleerd papier. Die ene keer dat ik het genoegen had met De Wrikker te werken, was ik al te spreken over de professionaliteit en vriendelijkheid. Met deze kalender bevestigen ze hun positieve aanpak en verzekeren ze zich van meer werk.

Apple lanceert ultradunne laptop

Grote verrassing tijdens de Keynote van Steve Jobs tijdens MacWorld 2008 was de voorstelling van een ultradunne laptop. Opvallend daarbij is de beslissing om het cd/dvd-station achterwege te laten. Daarmee zet Apple opnieuw de lijnen uit voor de toekomst van de computers. Bij de lancering van hun allereerste iMac (in 1998) besliste Apple al om het kleine diskettestation op te geven omdat die kleine bestanden toch via internet en e-mail uitgewisseld worden. Het leverde het computerbedrijf in eerste instantie heel wat kritiek op. Niet zo veel later bleek dat Apple weer een trend had gezet.

Nu doen ze die stunt over met het cd/dvd station. Het is ten slotte zowat het enige mechanische onderdeel in de moderne computers. En het moeilijkst om nog dunner te maken. Dus blijft het beter gewoon achterwege. Dat maakt de macBook Air erg dun en draagbaar. Het is nu al een succesartikel. De websites van Het Nieuwsblad en De Standaard organiseren al een wedstrijd waarmee je dit hebbeding kan winnen.

Maar er is meer dan deze uiterlijke pluspunten. Ook binnenin is deze nieuwste telg van Apple een machine die respect afdwingt. Zo blijkt deze laptop het meest groene toestel van Apple. Zoals beloofd na de greenmyapple campagne, weert het bedrijf in deze computer arsenicum uit het beeldscherm en pvs uit andere onderdelen. Ook giftige broomhoudende vlamvertragers blijven achterwege. Zelfs de kleine verpakking bestaat deels uit gerecycleerd materiaal. Greenpeace looft de computerfabrikant voor de gemaakte vorderingen, maar laat toch merken dat er nog werk aan de winkel is.